HUYSUZ &TATLISI

Hizli hayat

2011-10-23T23:51:00.001+03:00

Gectigimiz hafta zor bir haftaydi, gercekten. Pazartesi Izmir'de, sali Ankara'daydim. Izmir guzeldi de Ankara beni ciddi yordu. Bir de ustune eve geldigimde Efe'yi 39 derece atesli buldum. Veee maraton basladi: cuma gunune kadar 6 kere ilik dus, bilmem kac kere ibufen-calpol dongusu, 6 kere kusularak tekrar icirilen antibiyotik, 1 doktor ziyareti, ardindan 3 kere dr ile telefon gorusmesi, sayisiz kere ishal durumu, sayisiz kere karnim agriyor anne lafi duyma seklinde idi vaziyet. Hastalik evi terketti ama geriye yorgun ve istahsiz ve huysuz bir Efe ve de bitkin ve daralmis bir Yonca kaldi elimizde.
Ustune tuz biber olarak da, dun cep telefonumu kaybettim. Kafaya takmadim bir sure mutlaka arabada birakmisimdir diye, ama oyle olmadigini anlayinca bir taraflarim tutustu tabi. Sabahin korunde Istinyepark'a gittik ve neyse bulduk telefonu. Benim kafa bin besyuz tabi, denedigim bir kabanin cebine koyup, bir de fermuari cekmisim ustune! Neyse ki bulundu ;)
Kisin yuzunu gostermesiyle makyaj malzemeleri yine istahimi kabartmaya basladi. Hani makyaj yapalim ama makyajli gorunmeyelim ekolunden oldugum icin bu aralar blemish balmlara goz olduruyordum ( hani su asyali hatunlarin gozdesi hafif ve kapatici fondotenler). Ismarladim bir tane, bakalim ne mene bisey ..
Boyle iste .

500 days of summer

2011-10-11T21:49:00.001+03:00

Allahim o ne guzel filmdir oyle. Biraz once bilmem kacinci kez ayni keyifle izledik ve yine cok sevdik, yine cok sevdik.
Bu aralar canim bir de the Royal Tenenbaums cekiyor. Gecen gun Etsy'de Efe'nin odasina asmak icin illustrasyon bakarken bir an su asagidakini alip almamak arasinda gidip geldim. Yanimdaki arkadas sacmalamamam gerektigini soyleyerek kendime gelmemi sagladi neyse ki.
Yine de I love you Richie ve tabii ki Royal. Hele ki Royal'in torunlari olan veletlere - ki kendilerini kirmizi adidas esofmanlarindan taniriz- turlu haytaliklar ogrettigi ve fonda ' me and Julio down by the schoolyard'in caldigi o sahne... Bence yine de alabilirim Richie'yi.

ösküren huysuz & criminal minds

2011-10-11T14:11:00.000+03:00

3 gündür ös-kü-rü-yorum. Aynı Efe'nin dediği gibi :)
'Annecim öskürüyorum da, biraz su verir misin? Ama içine buz at!' Nassı yani?
Neyse, üzerinize afiyet biraz grip oldum. Kendi kendine geçmesini beklerken de 'göğsüme indi'.
Gece uyutmadı beni, kalktım tabi tv karşısına kıvrıldım.
Sabahın dördü mü ne. İlk tercihim 17 numaradaki Home tv. Sarı saçlı deli kadın yemek yapıyor Allah ne verdiyse. Zeytinyağı ve tuzu bol keseden harcıyor. 10 parmağıyla yapıyor yemekleri; eller ful yağlı, arada ağzına da atıp bayılıyor yaptıklarına. Nedense Jamie Oliver'ın yağlı parmaklarını iştahla yalamasını severken bu kadınınkini hiç sempatik bulmuyorum. Sophie Dahl falan olsa izleyeceğim. Geçtim.

Ah eski bir dost: Criminal Minds. Pek severim. Hotch, Reid ve tabii Gideon'ı. Sanırım Gideon ayrıldıktan sonra terketmiştim kendisini, dangalak Rossi onun yerini dolduramadı çünkü. Sakal bırakmakla karizmatik olunmuyor, kaldı ki hep aklımda Forget Paris'deki rolüyle kalmış, bir türlü profiler olarak göremiyorum bu adamı. Neyse Hotch ve Reid hatırına izledim. Güzeldi, pek güzeldi. Tadı damağımda kaldı. Sonra bir de üşenmedim, biraz Ekşi'den okudum. İyice heveslendim. Bilgisayardan dizi, film vs. izlemekten zerre kadar hoşlanmasam da, kaldığım yerden itibaren tekrar izlemeye karar verdim. Bunun için mümkünse bir cumartesi günü tamamen eve kapanıp yalnız bırakılmam gerekiyor. İlgili birimlere duyurulur.

Trafikten bildiriyorum !

2011-10-10T18:18:00.001+03:00

Valla trafigin ta icinden, gobeginden bildiriyorum. An itibariyle Mecidiyekoy'de arabanin icinde oturmakta ve bari zaman bosa gitmesin diye post girmekteyim. Aci bir ambulans sireni de yaklasik 10 dakikadir canhiras bir sekilde otmekte.
Bazen dusunuyorum, bu sehir hakkaten bir cehennem degil de ne? Oyle kacayim, derede tepede oturayim insanlarindan degilim oysa ki; gayet de sehir insaniyim ama yetti gari. Trafikte arac egzostlarindan zehirlenerek nefes almak nereye kadar? Buna bir cozum bulunabilecek mi cidden merak ediyorum.

Geldim

2011-10-01T21:48:00.001+03:00

Isim geregi bilgisayar basinda gecirdigim saatler azaldikca blogu da ihmal eder oldum. Sevdigim bloglari okuyorum hala gerci. Ama is yazmaya gelince sikiliyorum ve useniyorum. Neyse baktim, blogger app varmis, indirdim ve ilk defa cepten post yaziyorum. Belki boylece arayi bu kadar cok acmam bundan sonra, umarım.
Yaz, hem yogun hem de cok keyifli gecti. Cilgin is temposuna ragmen cok keyifli bir Bozcaada kacamagi yaptik, haftasonlari da yazlikta cok eglendik yirmi kusur yillik dostlarla. Seviyoruz orayi ;)
Efe eylul basinda okula basladi. Alismakta zorlandi, ki hala bazi sabahlar okulu sevmedigini ve gitmek istemedigini beyan ediyor, ama buna ragmen cok egleniyor okulda. Biz de acilcasi cok memnunuz okul secimimizden, seve seve yolluyoruz kendisini.
Yeni bir bakıcı ablamız da oldu, nurtopu gibi ;) Onunla da mutluyuz, nazar değmesin.
Sonbaharın tadını çıkarıyoruz bugünlerde. Serin havayı ve haftasonlari İstanbul'da olmayi ozlemisiz dogrusu. Yarın Lion King gunu!

nerelerdeydik?

2011-06-24T12:59:00.000+03:00

E valla buralardaydık aslında. Benim işim çok bir döneme girdi. Eşiminki de aynı şekilde.
Efe ise büyüyor :) Boyu inanılmaz uzadı ve adam suratlı oldu. Artık kendisine cüce diyemiyoruz.
Anaokuluna seçimimizi de yaptık nisan ayı içinde. Maslak Işık Anaokulu Montessori sınıfına gidecek 15 Eylül itibariyle kısmetse. Açıkçası özel okula verirken çok çok düşündük ve hala da düşünmekteyiz. Kendim de tüm öğrenim hayatımda devlet okullarında okudum ve çok da memnunum bundan. Bir kere bile şikayetim olmadı. Şu anki durumlar biraz kafamı karıştırdı doğrusu ve bu şekilde bir karar verdik. Tabii burada Montessori sınıfı olması beni en cezbeden şey oldu. Sınıfı gezdim, eğitmenle tanıştım. Minik ellerin minik aç-aslara yıkayıp astığı çamaşırları gördüm :) Ayrıca yabancı Montessori eğitmenleri de var. Bu işi ciddiye aldıkları izlenimi uyandı bende. Köklü bir kurum ve vakıf okulu olması, hiçbir yerde reklam yaptıklarını görmemiş olmam da artı puanlar arasında. Deneyip göreceğiz bakalım.
Yaklaşık 2,5 aydır yazmadığım sürede başka neler mi yaptık? O halde ben susuyorum, fotolar konuşuyor. Sağlıcakla.

yakalarsa birini biri

2011-04-14T10:49:00.000+03:00

Bu aralar, tekrar tekrar okuduğum Salinger'in bu pasajı yüzümdeki tebessümün sebebi.

En sevdiğimİZ anti-hero Holden'dan geliyor:

"o şarkıyı biliyor musun, hani "yakalarsa birini biri, çavdarlar arasında," diye? ben işte-"

"o öyle değil, "rastlarsa birine biri, çavdarlar arasında," olacak! şiir bu, robert burns'ün."

"robert burns'ün şiiri olduğunu ben de biliyorum."

doğru söylüyordu. doğrusu, "rastlarsa birine biri, çavdarlar arasında," olacaktı. demek ki, bilmiyormuşum.

"ben, "yakalarsa birini biri,' sanıyordum," dedim. "her neyse, hep, büyük bir çavdar tarlasında oyun oynayan çocuklar getiriyorum gözümün önüne. binlerce çocuk, başka kimse yok ortalıkta -yetişkin hiç kimse, yani- benden başka. ve çılgın bir uçurumun kenarında durmuşum. ne yapıyorum, uçuruma yaklaşan herkesi yakalıyorum; nereye gittiklerine hiç bakmadan koşarlarken, ben bir yerlerden çıkıyor, onları yakalıyorum. bütün gün yalnızca bu işi yapıyorum. ben, çavdar tarlasında çocukları yakalayan biri olmak isterdim. çılgın bir şey bu, biliyorum, ama ben yalnızca böyle biri olmak isterdim. biliyorum, bu çılgın bir şey."

Çavdar Tarlasında Çocuklar - JD Salinger

başlık-sız

2011-04-07T13:01:00.000+03:00

Günler yine 'groundhog day' tadında geçiyor. Bahar gelse bir tad/bir doku gelecek hayatımıza, sıkıldım bu puslu günlerden yahu, yeter! Ve hatta yaz gelse artık, en bi güzeli olacak. Kızgın kumlardan serin sulara...
Bu aralar içinde bulunduğum bu anlamsız boşluğu kapatmak için yaptıklarıma gelirsem;
mesela, doğumla beraber uzaklaştığım kozmetik olayına tekrar hızlı bir giriş yaptım. Artık yaşla beraber kendinden pek de memnun olmama halleri midir bilmiyorum, envayi çeşit kozmetik ve makyaj malzemesi merakına gark olmuş durumdayım. Kabul, küçüklüğümden beri severim bu işleri ama hiçbir dönemim şu son zamanlardakine benzemiyor doğrusu. Arzu nesnesi haline getirdiğim bazı ürünlere kavuşmak için ebay'de arttırmalara mı katılmadım, saatlerce kozmetik alışveriş sitelerini mi gezmedim...
Tek sıkıntısı hangi primeri kullanacağına karar vermek olan makyaj bloggerlarına mı özenmedim, kollarımı swatchlarla mı doldurmadım :)
Evet, son bir aydır yaptım bunları. Sanırım aldım hevesimi şu an için. Bu bana bir miktar nakite malolmuş olsa da, pişman değilim.
Ben allıklarla, farlarla falan ilgilenirken aralarda bir yerlerde Efe!nin okul işine de el attık. Malum Nisan ayı, okul seçim ayı (imiş). Çocukları 3 yaşında mülakata falan alıyorlar. Neyse, girdik biz de çarka. İlk baktığımız okulu çok beğendik, o kadar da çabuk beğenen bir aileyiz :)
Kıstaslarımız az ve öz: köklü bir eğitim kurumu olması, özenli ve temiz fiziksel çevre, akıllı ve ne yaptığını bilen eğitmenler. Bunun yanı sıra bu okulda son bir yıldır montessori sınıfı ve uygulaması var. Montessori sınıfı eğitmenleri AMI sertifikalı değil ama zaten Türkiye'de böyle bir eğitmen yok (varsa da ben bilmiyorum). Onun yerine sevgili Emel Hanım'ın yetiştirdiği eğitmenler var. Müşkülpesentlik yapma lüksüm yok diye düşünüyorum bu konuda. Bu kadar inandığım bir sistemi şu anda istediğim seviyede olmasa bile desteklemek istiyorum. Gittikçe iyi olacağını düşünüyorum.
Neyse, başka alternatiflerimiz de vardı tabi. Şişli Terakki, İTÜ S.Üründül, NDS (bu sene 2008lileri almıyorlarmış). Ama FMV Işık Anaokulu'nu o kadar çok beğendim ki, şu anda diğerlerine bakasım yok :) Ha bir de Pierre Loti var, fiyatı diğerlerine göre çok uygun olmakla beraber maksimum frankofon bir okul olması düşündürüyor tabi.
Gelecek hafta BÜMED'in okul tanıtım etkinliği var Boğaziçi Üniversitesi'nde. İlgilenenler kaçırmasın derim...

powder puff

2011-03-23T14:28:00.001+02:00

powder puff by suzibey featuring cropped pants

Miss Selfridge crop top
25 GBP - missselfridge.com

Chlo?? cropped pants
$865 - net-a-porter.com

L.A.M.B. platform stiletto heels
$365 - couture.zappos.com

Marc jacobs handbag
225 GBP - harveynichols.com

H M scarve
hm.com

Lace shade
$425 - henribendel.com

MAC Lipstick
$15 - nordstrom.com

CHLOE Parfum Love
72 EUR - colette.fr

LE VERNIS Nail Colour - CHANEL - Nails - Makeup - CHANEL - Luxury -...
17 GBP - selfridges.com

dinazorlar, okul falan

2011-03-17T13:45:00.001+02:00

Efe'nin dinazorlarla imtihanı devam etmekte.
Geçen gün 'Anne Toryum alışveriş merkezine gidelim mi?' diye yanıma geldi. O da nedir, ne alaka yahu derken, kendisinin bunu televizyondan duyduğunu anladık. Torium alışveriş merkezinde dinazor replikaları sergisi varmış meğerse. Elimiz mahkum gideceğiz bu haftasonu, nerede olduğunu dahi bilmesem de.
Dün gece ise gecenin köründe uyku öncesi yine bir dinazor kitabıyla karşımdaydı kendisi. Dinazorların günümüzde yaşamadığını her seferinde söylüyorum. Bir göktaşı dünyamıza çarpınca hepsinin yokolduğunu biliyor. Biliyor ama kabul etmek istemiyor :) Dudağını büzerek acıklı bir sesle 'küçücük bir tiğreks (t-rex) bile mi kalmamış?' diye sorunca 'Aaaa yetişir bu kadar dinazor hikayesi' diyerek olaya son verdim. Bir süreliğine dinazorları unutmasını istiyorum. Hava güzel neyse ki, daha çok dışarıda vakit geçirmeye başladı. Dinazorlardan uzak kalsın azcık.
Bir kaç gün önce bizim apartmanda oturan ve 14-15 yaşlarındaki 2 kızından gizlice dış kapının önünde sigara tüttüren bir bayanla karşılaştım kapının önünde. Efe'yi sevdi falan ve 'hala okula gitmiyor mu?' diye sordu. Yok dedim, evde. Ama gönderseniz iyi olur dedi. Eylülde başlatıcaz inşallah dedim.
Efe daha yeni 3 yaşını geçti, neye geç kalıyoruz bilmiyorum. Bir çok kişiden 'ama okula gidince çok gelişiyor' lafını duyuyorum. Nasıl yani? Bunu anlamakta gerçekten zorluk çekiyorum. Gelişmekten kastımız nedir?
Neyse, derin mesele. Sonuçta Efe 4 yaşına yakın bir zamanda başlayacak inşallah okul hayatına, acelemiz yok maratona katılmak için.
Bir yandan hepten ilgisiz kalıp da treni kaçırmamak için gidebileceği okullara bakıyorum. İşin kötü tarafı, ilkokul çağına gelinceye kadar şöyle yakın, eli yüzü düzgün bir kreşe vereyim; sonrasında da duruma göre (ülke şartları, o günkü eğitimin içeriği-nereye gittiği belli değil çünkü, ekonomik durum vs.) bir ilköğretim okuluna gitsin gibi bir durum yok. Var da, yok. Çünkü neticede özel bir okul seçilecekse, çocuğun mümkünse teee anaokulundan itibaren o okula devam etmiş olması ön şart. Yoksa almıyorlar-mış. Bilmiyorum, ben duyduklarımın yalancısıyım. Yani bu sistem size 3 yaşından itibaren çocuğunuzun okul hayatına çılgınca bir para akıtmanız karşılığında geçiş izni veriyor.
Ben, elbette ki, buna gıcığım. Ama serde de şöyle bir şey var, ki bu biraz el kol bağlayıp kafa karıştırıyor: Ben GSL'de oldukça cüzi bir miktarda yatılılık parası ödemek suretiyle (babam sağolsun) okumuş biriyim. Hem Türkiye'nin iyi okullarından birinde hem de devlet okulu şartlarında okumuş olmak o zaman için gayet normaldi. Bir sınava girerdik ve bence bileğimizin hakkıyla kazandığımız yerde okurduk. Gayet adildi. Benim devremde Türkiye'nin dört bir yanından, türlü ekonomik şartlardan ailelerin çocukları vardı. Para, statü, marka vs. arkadaşlar arasında asla lafı bile geçmeyen şeylerdi, asla. Ne güzeldi.
Ama şimdi kazın ayağı böyle değil. Tee liseye kadar beklemek lazım çocuğun sınava girip iyi bir okulu kazanabilmesi için.(Kazanabilirse tabi, ki haliyle bu sınav sistemine de karşıyım, SBS gerzekliğine yani.)
E ama bu durumda en önemli seneleri kaçırıyoruz??? Nasıl olacak?
Sonuçta benim yapabileceğim, öyle bütçenin tümünü ıkınarak aktarmak zorunda kalabileceğimiz değil de, çok zorlanmadan ödeyebileceğimiz, nispeten iyi bir eğitim veren (bakınız bu konuda hakkaten pek umudum yok), en azından bir dünya görüşü kazandırabilecek ve en önemlisi de bizim gibi ailelerin çocuklarını yolladığı okulları araştırmak.
Baktık olmuyor, Efe hemen evimizin arkasındaki şu okula gidecek. En azından böyle bir şansımız var...

Sonuçta, çok küçük yaştan bu hesaplara girmek sinirimi bozuyor.
Sürekli 'faaliyetlerin' yapılmadığı, çocukların içerden çok dışarıda olduğu, bisiklete binebildiği, paten kayabildiği, çiçek ekebildiği, ağaçları olan bir anaokulu istiyorum. Ve hatta böyle bir anaokulunun ülkemizde 'default' olmasını hayal ediyorum.

Çok mu zor?

YAZ GECESİ

2011-03-16T17:41:00.002+02:00

YAZ GECESİ by huysuz on Polyvore.com

Coming Out Lashes
$35 - barneys.com

Estee Lauder Signature Eyeshadow Quad
$35 - bergdorfgoodman.com

NARS Bronzing Powder Laguna
$33 - sephora.com

Noir Radical Mascara
$30 - saksfifthavenue.com

MAC - Lip Glass Lip Gloss - Russian Red; Premium price due to scarcity...
$20 - yesstyle.com

Bobbi Brown Shimmer Wash Eye Shadow
$20 - bobbibrowncosmetics.com

MAC Liquid Eye Liner
$18 - beautyencounter.com

Baharı çabuk geçtim, yaza geldim bile. (Düşümde tabii)

printemps set

2011-03-16T17:00:00.003+02:00

printemps set by huysuz on Polyvore.com

Kiss Kiss Stick Gloss
$31 - saksfifthavenue.com

Clarins 'Blush Prodige' Illuminating Cheek Color
$28 - nordstrom.com

Aqua Allegoria Herba Fresca Eau De Toilette/4.2 oz
$82 - saksfifthavenue.com

Make up and cosmetics by Christian Dior : lipstick, mascara, eye...
dior.com

Bu aralar böyle takılıyorum. Çalışasım yok zaten. Muntazaman kozmetikti, parfümdü bakınıp duruyorum.
Baharın etkisi olsa gerek.
Birazdan çıkıp İstinyepark Sephora'ya gidip sürüp sürüştürmeyi düşünüyorum.

karışık

2011-03-12T18:29:00.000+02:00

Merhabalardan bir hevenk!

Bugün güzel bir gün. Ne de olsa cumartesi :)

Ayrıca hava da süper İstanbul'da. Bahar göz kırpıyor artık sanırım.

Bugünlerde herkes birşeylere takık bizim evde. Evin erkeği yeni piyasa sürdükleri meyve püresine, evin cücesi dinazorlara, evin hanımı ise makyaj malzemelerine.

Hepimiz ayrı telden çalıyoruz yani. Efe yemekte dahi ayrılmadığı dinazor kitapları, replikaları ve ağzından düşürmediği 'hangi dinazor hangi dinazoru yer anne?', 'ama ben sauropodları sevmem anne' cinsinden cücesel, babası da mütemadiyen işsel mevzularla ilgili ticari lakırdılarla beni bunaltmaya devam ediyorlar.

Bense dinozorlara şu yaşıma kadar zerre kadar ilgi göstermemiş, Jurassic Park'ı bile izlememiş ve ticaretten, satıştan falan asla çakmayan bir insan evladıyım :) Bana bunlarla gelme, bana bir legoyla bir pazılla gel çocuğum diyorum. Doğruya doğru. Action içeren oyunlar bana göre değil. Hoş, çocukla oyun oynama işi bana göre değil zaten. Şu ana kadar pek oynadığım da söylenemez.

Başlarda bu konuda biraz bocaladım zira yeni annelere dayatılanlardan biri de bu oyun mevzusuydu. Anne işten yorgun argın gelip, yüzünde kocaman bir gülümsemeyle ve şevkle çocuğuyla oyun oynamalı, mutlaka ve mutlaka yaratıcı bir aktivite yapmalı ve sonra da 'kaliteli zaman' geçirdim diyebilmeliydi.

Ben bu konuda kendi iç sesime ve annelik içgüdüme kulak vermeyi seçtim ve su yolunu buldu. Bizim için kaliteli zaman kucak kucağa boğuşmak, oynaşmak, beraber kek ve yemek vs. yapmak, bol bol kitap okumak şeklinde tanımlandı. Bu her aile için farklı tanımlanacak bir kavram şüphesiz ve öyle olmalı da.

Makyaj, kozmetik falan yazacağıdım, nereye geldim.

Bir sonraki posta kalsın o da. Zaten çok sıkıldım, makyaj bloguna çevirecem burayı :P

ossaltı

2011-03-07T01:23:00.000+02:00

bugün benim doğumgünüm,
hem sarhoşum hem yastayım
bir bar taburesi üstünde
.....................................

değilim oysa ki.
doğumgünlerinden ziyadesiyle hazzetmemekle beraber (sadece kendiminkinden değil, topundan)bu sebeple de olsa hatırlanmanın en bi güzel şeylerden olduğunu düşünmekten alamıyorum kendimi an itibariyle.
neyse. yine de iyi ki doğdum ve ayrıca bu sene için dileklerim de var tabi, olma mı.
anneciğim sağlıklı olsun, oğlum koçan gibi.
kocam bol para kazansın ki ben çalışmayıp evde, yazlıkta falan takılayım.
yaklaşık 20 kilo vereyim.
bol bol gülelim ailecek.
güzel müzikler dinleyeyim.
yeni bir mandarina duck çantam olsun ama parasını ben vermeyeyim.
cildim sarkmasın, gözeneklerim daha fazla büyümesin.

bu kadar.

zorunlu wordpress

2011-03-02T11:41:00.002+02:00

http://www.huysuzvetatli.wordpress.com/

baba garti

2011-02-23T13:15:00.000+02:00

Mekteb-i Sultani'nin efsanevi matematik hocalarından Yomtov Garti (Baba Garti) aramızdan ayrılmış. Üzüntüyle öğrendik maillerden.
Ben kendisini tanıma şerefine erişemedim. Hakkında okudukça kıskandım öğrencisi olanları.
Sanırım son zamanlarında kaleme aldığı bir yazısı bu, yadigar kalmış bizlere.
Şöyle demiş:
"Son olarak gençlere bir tavsiyem olacak. Hayatta verdiğiniz bir karardan dönmeyin, verdiğiniz kararları sonuna kadar uygulayın. Tabii ki bu çok kolay bir şey değil, çünkü hiç kimse durumundan memnun değildir. İbranicede bir atasözü vardır: “Kim zengindir? Durumundan memnun olan zengindir"
O kadar sevdim ki bu sözü; durumundan memnun olan zengindir, ne kadar güzel.

Her şeyin en doğrusu, ne iyisi, en güzeli, en kalitelisi diye çırpınıp duruyoruz hayat boyu.
Kime göre? Neye göre? Kimle ya da neyle yarışılıyor? Nedir bu hırs? Mutluluğun anahtarı bu mudur?
Bence değil. Gerçek mutluluk ancak elindekiyle mutlu olmayı bilebildiğin gün geliyor. Elindekiyle yetinebiliyorsan ve sınırlarını, kapasiteni biliyorsan eğer gerçekleşiyorsun aslında.
Tam anlamıyla zenginim diyebilmek en büyük dileğim :)

cam

2011-02-11T15:47:00.000+02:00

Dün akşam gittik 'Cam' adlı oyuna. Bir süredir çok gitmek istediğim ama denk getiremediğim bir oyundu. Gittim, gördüm, rahatladım.
Oyuna dair düşüncelerimi sıralayayım hemen zira yazının konusu bu :)
*Oyun da oyuncular da ortalamanın üzerinde başarılılardı bence. Bazı ham ve oturmamış yerler vardı elbet, mesela Dolunay Soysert'in oyunu nedense çok yordu beni.
*Mete Horozoğlu sayesinde izleyici popülasyonunun %90'ı kadındı :) Sahneye çok yakışıyor kendisi ve de başarılı oldukça. Özellikle son sahnelerde devleşiyor. (Küsel adam)
*Profilo'da gittim oyuna. Salonun tasarımı çok kötü, yeterli eğim verilmemiş olduğu için kafaların arasından izlemek zorunda kalıyor insan.
*Arada frigoları 5 tl.ye satıyorlar. Nostalji olsun diye aldık yedik birer tane ama ı-ıh, bozmuş çok.

İyi gunner ve T.G.I.F :)

exlibris

2011-02-09T16:19:00.001+02:00

yine hastası olduğum bir konu: EXLIBRIS
kitapları yalnızca manevi anlamda değil, cismen de seven insanlar için nefis bir şeydir exlibris.

latince '.......'nın kütüphanesinden' demek. bir nevi bookplate. ama sanat eseri sayılıyor.

mutlaka kişiye özel tasarlanmalı ve sahibini yansıtmalı.

ve benim gibi bazen içinden kitaplarını yemek gelen insanların illa ki bir exlibrisi olmalı.

hoş, benim hala yok ama :) uzun zamandır araştırıyorum ve kafa yoruyorum bunun üzerinde. kolay karar verilecek bir mevzu değil. en son etsy'den bir kadıncağızla yazıştım, ama tasarımlarının içime pek sindiğini söyleyemem.

kendim de çalışıyorum ama bir tasarımı stampa haline getirmek çok kolay değil. vektörel çizim vs. yapmak lazım, uğraşamıyorum.

efe'ye de şöyle bir şey tasarladık ofisçe. ilk exlibrisi benden olsun, artık büyüyünce kendisi tasarlasın.

bu sefer stampa yerine sticker yaptırdım ve beşiktaş'ta deha ozalit'de bastırdım 70 tane.

yetmedi ama.

kitaba yapıştırılmış halinin de fotosunu koyarım buraya.

hastasıyız doktorun

2011-02-08T17:23:00.000+02:00

evet, ailecek hastasıyız bunların biz. ben ve efe sevdiğimiz için, baba da sürekli yere saçılmış duranlara basıp can acısından hoplayarak evde dolaşmak zorunda kaldığı için.
efe'ye oyuncak alırken en büyük kıstasım şu oluyor: bakalım ben seviyor muyum? ola ki kendisiyle oynamak zorunda kalınacaksa diye düşünerek, kesinlikle önceliği kendi hoşuma giden oyuncağa veriyorum.
bunlar da o hesap alındılar. öyle pek hayvansever bir tip olduğumdan değil de, değişik faunalara olan ilgimden. mesela tatu nedir? neden avusturalya kıtasında dünyanın en ilginç hayvanları yaşar? şeklindeki sorular hep ilgimi çekmiştir. (tatu:armadillo)
sonuçta joker'e her girdiğimde açgözlü bir şekilde bu hayvan replikası tüplerinden aldım. konular da nasıl ilginç: galapagos hayvanları, çöl hayvanları, kutup hayvanları vs. bayılıyorum, bayılıyorum...
'aman allahım dev bir galapagos kağlumbağası!!' ya da 'işte bir almanya dağ sıçanı' nidalarıyla oyunlar oynuyoruz. en eğlenceli oyunlar 100'ü aşkın minik hayvanı ikiye bölüp hangi hayvan daha güçlüdür (bir nevi kim kimi döver oyunu) ya da dünya üzerinde karşılaşmasız olanaksız hayvanlar oyunu :) bir fille penguen gibi mesela. oyunlar itina ile öğretme maksatlı olmayıp tamamen eğlenme ve cıvıtma şeklinde olduğu için ikimiz de çok keyif alıyoruz. öğreniyoruz da da tabii birşeyler :)
böyleyken böyle.

zerdiben

2011-02-03T17:15:00.001+02:00

yıllarca cem karaca'nın resimdeki gözyaşları şarkısını şöyle söyledim ben:
buuu zerdibeniii yaşasaydın ve görseydiiiin.... !! şeklinde :)
nedense 'zerdiben' denen bişey olduğuna kanaat getirmişim 'cehennem' falan gibi.
biraz önce öğrendim acı gerçeği, şaşkınım :P
tööbe allaam.

hayat çok boş

2011-02-02T16:31:00.000+02:00

defne joy'a çok üzüldüm. hayat gerçekten çok boş ve anlamsız geliyor böyle gencecik insanlar ölünce...
umarım bebeciği annesiz kalmanın acısını hissetmez, sabırlar dilemekten başka elden ne gelir.

yazacaklarım vardı aslında, güzel haberler.

diyecektim ki,

home office çalışmaya başlıyorum pazartesi itibariyle. uzun zamandır hayalini kurduğum bir şeydi bu.

stres dozu hayli yüksek bir ofiste yaratıcı güç, organizasyon kabiliyeti ve maksimum dikkat isteyen bir iş yapmak çok zordur ve şu son 2 yıldır ben bittim resmen.

hoş, aslında hayalini kurduğum şey tamamen evimin kadını olmaktı ama değirmenin suyunu düşünecek olursak evden çalışmak da güzel bir seçenek. nasıl yapacağımı hiç bilmiyorum ama denemeden bilemem diye düşündüm ve bodoslama dalıyorum işte, bakalım.

bu durumda kendime iş çıkarmazsam olmazdı ve tabii ki

bizim bakıcının odasını ofis haline getirmeye karar verdim.

yani ver elini ikea olacak pazar günü.

ucuzundan bir masa, sandalye, mıknatıslı pano, raf vs. almanın hayaliyle yanıp tutuşuyorum.

hatta abartıp, şöyle bir duvar görünüşüne de baktım çizip :) çizmeden çivi çakmam arkadaş!

müzük

2011-01-31T16:22:00.000+02:00

büzük gibi oldu, ama konumuz müzik hemşireler.
şaka gibi ama,
böyle hem cd player, hem mp3 player dock'u olan ve adam gibi ses veren bir müzik sistemi bulamadım gitti. yok değildir elbet, ama öyle en pahalısından olmayacak tabi. (çok param olsa gidip bose'un şu wave sistemini alırdım ama yok)
çevremdeki herkese sordum. insanlar ya bilgisayardan ya da tvden dinliyor müziği ve herkes muzdarip bundan.
şimdi deyin bakalım, siz nerden dinliyosunuz bu müzüğü evinizde?
nasıl solüsyonlar ürettiniz hakkaten?

tarihe not / küsel bir gün :)

2011-01-13T17:06:00.000+02:00

ali sami yen'de iki kez maça gitmişliğim var. sene 92 / 93 falan olmalı.
ilki gündüzdü, as roma maçıydı. toparlanıp gitmiştik öyle. hatta klüpten okula bilet vermişlerdi de öyle gitmiştik sanırım.
ikincisi manchester united maçıydı, biraz kanlı geçmişti bekleyiş süresi :) polisler, coplamalar falan. ne manyaklık allahım.
üçüncüsü de bu işte. bu sefer arena'nın açılışına kısmetse.
futbolla zerre kadar ilgili değilim, mimar kontenjanından gidiyorum.
vatan millete hayırlı olsun :)

dilli düdü

2011-01-11T12:09:00.000+02:00

düdük değil, düdü. söylenişi böyle daha güzel diye.
bizim çocuk bildiğin bir dilli düdü oldu.
uzun süredir düzgün konuşuyor ama pek bir tatlılaştı konuşmaları son zamanlarda.
3 yaşın etkisi midir nedir, anneciğimler, babacığımlar, seni çok özleyeceğim anneanneciğimler, yapabilir misin / edebilir misin lütfenler...
şaşıyorum, pek hoşuma gidiyor ve kime benzedi bilemiyorum :)
kesinlikle tatlı dilli biri değilim (ki öyle olmayı, azıcık kırılıp bükülebilmeyi isterdim doğrusu)
babası bana göre iyidir bu konuda gerçi, ona benzedi helhal.

yaş 3

2011-01-03T16:41:00.000+02:00

efe bugün tam 3 yaşında.
yine böyle soğuk bir gündü, yılın ilk karı ile beraber gelmişti kendisi 3 yıl önce.
onunla ilk tanışmamız anestezist ve benim suratıma işemesiyle oldu. açıkçası hiç de böyle hayal etmemiştim. hani onun yüzünü görünce bulutlara çıkıp nirvana'ya erecektik? nirvana çiş olmasa gerekti.
ayrıca 33 yaşında anne olmama rağmen bunca yıl kimse bana bebeklerin doğduklarında çirkin olduklarını söylememişti.ne bileyim, ben sözde pek güzel doğmuşum, oya gibi yüzün vardı derdi annem. ben de efe'den aynı performansı bekliyordum elbette, hatta emindim. ama gel gör ki, efe babasının 60 küsür yaşındaki dayısının küçük bir kopyasıydı! tatar bir küçük budaydı :) tabii şişlik falan vardı, anlıyordum, ama neden allahım diye sorup duruyordum içimden yine de. en azından babama benzeseydi; babam da ayhan ışık-raj kapor karışımı falandı ama taras bulba dayıya göre ehvenişerdi tabii ki.
ilk şoku atlattıktan sonra farkettik ki efe yeni doğmuş bir bebeğe göre çok ama çok az uyuyordu !
hastanede geçirdiğimiz 3 gün boyunca toplasan 5 saat falan uyumuştu, sürekli zıpkın gibi hemşirelerin kucağında dolanıyordu. allahtan memeyi tuttuydu, tutmadıydı, aç kaldıydı olmadı. toraman bir bebek olduğundan herhalde, iyi emiyor ve bu konuda bizi üzmüyordu.
ama uykusuzluk bakiydi. 20. gününden sonra çılgın kolik aylarına giriş yaptık. sanırım 5,5 ay falan ağladı. sabaha kadar çalışan fön makinesi ile bütünleşmiş ve bu güzel makineye herşeyden iyi bakar olmuştuk bozulmasın diye.
ilerleyen aylarda da kendi yatağında yatmayı, araba koltuğuna oturmayı, pusete binmeyi, biberonu, slingi ve yeni annelerin hayatını kurtaran her türlü alet edevatı reddetti. aldığımız her şey ama her şey elimizde patladı :)
el mi yaman bey mi yaman diyordu bize mütemadiyen ve evet sonunda biz de kabul etmiştik ki bey yamandı.
aslında her şey bu kabul edişle rahatlama yoluna girdi. ben anladım ki, her şeyin başı sabır ve biraz da teslimiyet. çocuğu kendine uydurmaya çalışma artık, sen ona uy. ritmini bozma, o nasıl istiyorsa öyle olsun. sen çok mu disiplinli büyütüldün ki, bunu çocuğuna yapmaya çalışıyorsun? sen bu değilsin.
sakin ol, çünkü her şeyin çözümü var.
güven ver ve sev. emin ol güzel olacak.

işte böyle böyle 3 yılı devirdik. sağlıklı, mutlu ve hep birlikte nice yıllara küçük sarı cücem :)

p.s. efe 3-4 aylıktan itibaren taras bulba dayıya benzemekten vazgeçip özüne döndü. şu an bence bana çok benziyor :P

bebelere hediye

2010-12-27T14:15:00.000+02:00

amma güzel bişey bu, bayıldım.
geçenlerde istinyepark'ta bir velet annesinin yanında buna biniyor ve hiç mızıklanmıyordu :)

nerelerde miyim?

2010-12-13T16:23:00.000+02:00

hala ofisteyim dersem şaşırmayın ki yalan da değil.
genel anlamda herşey yolunda. sağlığımız yerinde çok şükür.
işler bitmek bilmeyyo bir türlü :)
az işim varmış gibi bir de eve taktım kafayı. fonksiyonel olmayan, eskimiş ya da bozulmuş ve bu sebepten de sinirim şiddetle bozan eşyaları attım.
düzen takıntım, herşeyin dolap kapakları ardında olması hastalığım sayesinde evi ikea'ya çevirdim gibi, az kaldı :) bir tane kütüphane modülü aldık, monte ederken boşanmamıza ramak kaldı. neyse boşanmadan kurduk hepsini çok şükür.
yeni yıla da az kaldı, pek mutluyum.

p.s. hala ofisteyim

2010-10-23T00:21:00.000+03:00

zaten burada olmaktan nefret ediyorum, bi de evden arayıp da ne zaman gelicen, hala niye ordasın falan diye sormuyorlar mı, çıldırıyorum.
az önce annemi bi daha taciz ederlerse sabaha kadar burada kalmakla tehdit ettim.
tamamen bir ergen gibi davrandım, çok saçma çok.
şu an öyle yorgunum ki eve gidip oğlumla uyumak istiyorum sadece.

hayattan nefret etmek

2010-10-22T19:49:00.000+03:00

ofisten bildiriyorum.
son zamanlarda ofisi ev, evi de otekl gibi kullanır oldum, çok ama çok mutsuzum.
kesinlikle kariyer ve iş odaklı biri olmayan ben, çılgınca çalışan ve çocuğuna vakit ayıramayan anneyim bir süredir.
işten ayrılmak ve güneşli bir kış günü efe ile atatürk arboretumu'na gitmek en büyük hayalim...

bi de, benim blog yorumlara kapalı falan mı? hiç hişşt diyen yok da.

haftasonu planları

2010-09-25T10:11:00.000+03:00

Aslında yok.
Plan yapabilen biri değilim. Yapıyorum da uygulamada sorun yaşıyorum. Sanırım bu pek de disiplinli biri olmamamdan kaynaklanıyor. Önceden planlamış da olsam, o an canım istemiyorsa uygulamayabiliyorum. Kendine bu hovardalığı tanıyanlardanım :) Aynen sevmediğim bir kitabı 3. sayfasından kıvırıp bırakmakta asla tereddüt etmemem gibi. Bazı arkadaşlarımdan duyarım, kitaptan nefret etmiştir ama yine de yarım bırakılmaz deyip ıkınarak okumuştur. Kim demiş?
Haftasonu planından nereye geldim... Bugün çalışıyorum da bu yüzden olsa gerek :)
İşten çıkınca Efe'yi Yıldız Parkı'na götürmeyi düşünüyorum. Pazar günü de bir İkea turu yapmayı. Bakalım, hayırlısı.

mid-century modern

2010-09-21T15:16:00.001+03:00

Bu aralar sırf kendimi iyi hissetmek için eve yeni mobilyalar seçiyorum, hayalimde :)

Şaka maka 6 yılda eski yüzlü olan eşyalarımız var. Efe'nin katkıları da oldu tabi ama asıl sorunumuz koltuklarımızın pek rahat olmaması, mevcut kumaşlarının bizi rahatsız etmesi.

Gönül istiyor, değiştirelim kendilerini.

Ama mimar olunca bu iş hiç de kolay değil.

Kendi söküğünü dikememekten değil de, kolay kolay beğenenememekten; e beğenilenlere de bütçenin dar gelmesinden kaynaklanan bir durum.
Bu durumda internet kazan ben kepçe takılıyoruz işte.
Bulduklarımdan beğendiklerim...

feyşın naytaut

2010-09-16T18:14:00.000+03:00

25 yaşında olsaydım ayaklarım kıçıma vurarak giderdim herhalde. Amma önemliydi o zamanlar feyşın falan. Asla demode birşey giymez (iddialıydım gayet), tüm maaşımı kılık-kıyafet ve ayakkabıya yatırırdım.
Hiç unutmam, yeni çalışmaya başladığım yıllarda, bir yaz şu Reasürans pasajının içindeki Canes'den bir ayakkabı aldım. Artık kaç ponttu bilmiyorum valla, incecik yüksek topuklu ve önü açık, çok zarif bir siyah ayakkabı. (36 bedendim tabi o zaman, ühü...)
Teyzemlerde kalıyorum o sırada. Teyzem görmüş bunları kutusunun içinde, 'Kızım nasıl giyicen bunları, çok yüksek değil mi?' diye kafamın etini yemişti. Hatta gaflet anıma denk gelmiş sanırım, fiyatını da öğrenince gözleri seğirerek kahkahalar atmıştı. Gerçekten korkunç görünüyordu...
Gençlik işte, pek gıcık olmuştum ama işte gün oldu, devran döndü. 3,5 yıl olmuş ben stilettolardan vazgeçeli, hem de kendi rızamla. (Ayaklar olmuş fil gibi, nereye giyiyorsun?)
İşte o yüzden takılmıyorum işte feyşın naytaut'a.

şahbaz

2010-09-14T13:23:00.000+03:00

Şimdi de nurtopu gibi 2 adet adenovirüsten mütevellit enfeksiyonlu gözüm var. Enfeksiyonun hediyesi de kulak altı bezeler tabi ve yüzüm ay parçası gibi şişik.
Rocky Balboa'nın patakladığı zavallı Apollo Creed oldum tam.
Kendimi karantinaya aldım evde, işe gidemiyorum.
Efe'yi de bakıcıyla annemin evine konuşlandırdım, açık havada bir araya geliyoruz. Uzaktan seviyorum kendisini.
Zaten asabım bozuktu, şimdi tam oldum.
Şahdım, şahbaz oldum.

Nehir

2010-09-06T10:55:00.000+03:00

Sözün bittiği, zamanın durduğu yerdeyiz.
Minik Nehir ışıklara akıyor şimdi.
Belki de yukarılarda, sonsuz bir huzurla pespembe bir bulutun üstünden bizlere bakıyordur güzel melek.
O halde yıldızlar yağsın üzerine, o diyarların tüm güzellikleri seninle olsun...

Bayazıt ailesine sonsuz sabır ve dayanma gücü diliyorum yüreğimin ta içinden.

doktor kontrolü

2010-09-03T16:05:00.000+03:00

Hastalık sonrası kontrolümüze gittik dün. Ard arda hem doğumdan beri gittiğimiz Hilda'dan, hem de hastanede kendisiyle konsültasyon yapılan Rejin Hanım'dan randevu aldık ve gittik. Giderken içim içimi yedi hep, ya iyi bulmazlarsa diye. Hoş, çocuk klinik anlamda iyi görünüyor ama evhamlıyım ben, ne yapayım. Şu 'rahat' annelerden olamadım.
Sonuç olarak iki doktor tarafından muayene edildi Efe, bir problem yok. Ufak bezeleri var hala ama hastalık sonrası 2 ay kadar olağanmış bunlar. Kan değerleri düzelmişti zaten, 500 gr. da kilo almış :) E buna sevindim tabi her klasik Türk annesi gibi. Yemek yedirmek için genelde çok fazla çaba sarfetmesem de, yemeyince üzülüyorum işte.
Bu arada bazı gelişmeler de yok değil tabi.
Efe bir süredir çişini söylüyor, hatta kendisi gidip yapıyor son bir haftadır. Baktım bizim klozete eriyor artık, bak oğlum dedim şöyle yapacaksın ve bingo! Oyun gibi geldi ona, ikide bir gidip çişini yapıp sifonu çekmeyi adet edindi. 'Tuvalet eğitimi' olayına da hiç girmedik biz. Ben açıkçası biraz da üşenerek, amaan tuvaletin eğitimi de neymiş, zamanı gelince söyler diye düşünüyordum; öyle de oldu. Kendi kendine söylemeye başladı. Zaman meselesi sanırım. Aynı gelişimi kaka için de bekliyoruz şimdi kendisinden :)
Sonra bir de kreş meselesi var aklımda. Biraz daha temkinli bir doktor olan Rejin Hanım, illa ki göndereceksek aylık anlaşma yapan bir kreşe göndermemizi önerdi, zira aralık ve ocak aylarındaki yoğun enfeksiyon döneminde gerekirse yollamazsınız diyor. Bu durumda sanırım, en fazla 3 yarım günlük bir oyun grubu olabilecek, o da evde çok sıkılmasın diye. Eve yakın 1-2 yere bakıp, önümüzdeki hafta başında karar vereceğiz buna.

sonbahar

2010-09-01T15:13:00.000+03:00

Buraya en son yazdığımdan beri 1 ay geçmiş sadece. Ama bana çok daha uzun bir süreymiş gibi geldi, zor günler geçirdik zira...
Tam annemin kemosu bitti, biraz rahatlayalım dedik; Efe hastalandı. Hem de çok can sıkıcı bir şekilde. Bir akşam ateşi çıktı ve 10 gün boyunca devam etti. Bu sürecin bir kısmında yazlıktaydık ve gittiğimiz doktorlar viral olduğunu söylediler, uzamasının sebebi olarak bakteriyel enfeksiyonun da eklenmiş olabileceğini söylediler. Neyse, en son İstanbul'a geldik ve kendi doktoruna gittik Efe'nin. Ateşin uzun sürmüş olması onun da canını sıktı tabi, bazı kan testleri istedi ve sonuç: Epstein-Barr virüsü ! Öpücük hastalığı da deniyormuş halk arasında bu hastalığa. Bu arada ateşe bir de üst solunum yolu enfeksiyonu ve burun tıkanıklığı da eklenince 5 gün hastanede yattık. Çok zordu her açıdan. Bir kaç farklı doktor ile (enfeksiyon uzmanı, hematolog) konsültasyon da yapıldı tabii, insanın düşünmek bile istemediği olasılıklara bakıldı, çok sarsıldık bu süreçte. Sonuçta herşey normal, viral enfeksiyon dışında bir problem yok ve Efe toparladı kendini. Bende ise paranoyakça bir ateş ölçme refleksi ile nurtopu gibi bir taşikardi yadigar kaldı bu hastalıktan.
Efe'nin bu hastalığı öncesi planladığımız (tüm uçak ve feribot biletlerini almıştık) Santorini- Mikanos seyahatimizi de iptal ettik tabii. Efe henüz çok yeni ayağa kalkmıştı, gidecek durumda değildi. Yazlığa gittik biz de, ama tam bir tatil olmadı maalesef. Ben mütemadiyen ateşölçerle Efe'nin peşinde gezerken, pek keyifli olmadı.
Herşeyin başı sağlık, bir kez daha hatırladık; günün sonunda şükürler olsun ki sağlıklıyız. En önemlisi de bu.

2010-07-30T16:09:00.000+03:00

Evet oldum. Ben Kayu'nun annesi oldum :)
Kendisi kadar mekanik olmamakla beraber, Efe'yle çizgi film tadında konuşuyorum. İstemli değil, tamamen içten gelerek ama :)
'Şunu şöyle yapmaya ne dersin?' falan gibi. Komik olan benim konuşmam değil de, bunları öğrenen çocukcağızımın yazlıkta falan insanlara böyle konuşması oluyor.
Herkesin hoşuna gidiyor ama böyle fazla nazik, sakin ve uyumlu küçük adam görüntüsüyle Efe potansiyel bir 'itilip kakılabilecek, saftirik çocuk' oluyor yaşıtlarının gözünde.
Allahın yerden bitme Mustisi bile gelip havuzun kenarında bana 'Onu havuza ittireyim miiii?' diye soruyor.
Oldu canım, biz de onu sen ittiresin diye büyütüyoruz. Bu kadar salak mı görünüyoruz ailecek?
'Aman yok olur mu, o çok küçük senden' falan demeye kalmadan da ittirmeye yelteniyor. Kızmıyorum, sadece sorguluyorum. Fazla alçakgönüllü olma, gerçek sanırlar lafı bir kere daha aklıma geliyor.
Çocuğunu korumak için çatır çatır kavga eden annelerden olamayacağım aşikar; bu sebepten oğlumun kendini korumayı öğrenmesi gerekiyor. Bir şekilde...Bir yolunu bulmak gerek...
Annemin kemoterapisi bitti :) İşte bu kutlanacak birşey aslında. Cumartesi akşamı güzel bir mangal, annemin en sevdiği mezeler ve sevdiği bir tatlı hazırlayarak kutlamayı istiyorum. Hayat çok daha güzel olmalı bundan sonra bizler için, daha yaşanmaya değer...
Ay ne bileyim, bir olgunluk geldi üstüme hayatımın bu 35. ve zor yılında :) Huysuzluk muysuzluk kalmadı. Büyüyünce şımarmayı da unutuyor insan, herşey çok ciddi ve strict.
Huysuz ve tatlı değilim galiba artık. Tüysüz ve atlıyım :))
Yaşlandığımı hissediyorum şaka bir yana, oysa daha dün ben de çocuktum. Hayat fazla hızlı gerçekten de.
Şimdi bu bünyeyi biraz mutlu etmek lazım. Ofisten çıkıp manikür pedikür yaptırayım, chanel lavanta rengi taklidi şu ojeden sürdüreyim (gittim bi baş aldım onu da), sonra bir kaç kitap ve cd alayım.
hadi bakalım, TGIF !

caillou

2010-07-27T18:26:00.000+03:00

yazlıkta haftasonu

2010-07-12T14:26:00.000+03:00

Hastalıktı, iş-güçtü derken tüm olumsuzluklara rağmen aslında fena geçmiyor yaz. Hafta içi harala gürele biraz ama haftasonları gayet hoş.
Cumartesi sabah körü yazlık yoluna koyuluyoruz kahvaltı bile etmeden. Bulvar pastanesinden baba oğula birkaç çeşit poğaça ve meyve suyu, kendime de domates ve peynirli sandviç alıyorum; sonra basıyoruz gaza. Şarkı ve türkülerle yazlığa vardığımızda öğlen oluyor. Anneanne ile dede, küçümeni çok özlemiş oluyor tabi. Ben ve baba biraz havuzbaşında takılıyoruz, Efe'ye de teklif ediyoruz ama havuzla arası iyi değil. 'Boşver, yarın girerim' diyor her seferinde :) Amenna, zira çişli çocuk havuzundan ben de pek hazzetmiyorum doğrusu. Hijyenmanyak teyzelerden değilim ama çiş ve klor, gerek yok bence.
Mangal sefası akşamları, en bayıldığımız şey. Ben çılgınca közlenmiş kırmızı biber, patlıcan ve domates yiyorum. 7/24 yesem yine de bıkmam zaten közlenmiş sebzeleri. Kırmızı kırmızı Çanakkale domatesleri, içleri pamuk gibi patlıcanlar nefisssss...Over-likopen oluyorumdur herhalde. Efe ise anneannenin elinden lezzetli yemekler yiyor mutlu mutlu. Sonra tekrar havuzbaşı ve dondurma vakti, çocuk olmak harika birşey!
Pazartesi sabahı 06.00'da yola çıkıp, 1,5 saat sonra evimizde oluyoruz. Biraz yorgunum şu an ama kesinlikle haftasonu şehir dışında olmak tüm bu yorgunluğa değiyor...

yaz halleri

2010-07-08T17:20:00.000+03:00

Zamansız giden Neva Ablam'da kalmış burası... Çok üzüldüm; durup durup, sessiz sessiz ağladım güzel gülüşlü, kalkık burunlu, kıpır kıpır, zeki ötesi, 12 yaşımın en tatlı hatıralarındaki tatlı etüt ablam için. Ne yazık ki gitti giden. Kanser denen illet nasıl birşeydir, bu dünya nasıl bir dünyadır... Lanet olsun bu hastalığa ve erken gelen, sırasız ölümlere...
Annem, moralce pek iyi değil doğrusu. Onu ayakta tutan Efe ve kızları gibime geliyor. Babamı da düşünüyor, zira ona birşey olursa, şeker hastası babama kim bakacak, onun derdinde. Bir de sıklıkla 'Seneye sağ çıkarsam yeni bir buzdolabı alırım!' gibi cümleler kuruyor ve bu beni üzüyor tabii. Ona bir çok hastaya göre çok daha iyi durumda olduğundan, kemoterapi bitince herşeyin eskiye döneceğinden bahsediyorum o anlarda ama biliyorum ki işe yaramıyor. Kendimden biliyorum çünkü, beni benden başka kimse teselli edemez zira. İçim ancak kafam yatarsa, %100 iyi olacağına inanırsam rahatlar. Halbuki bu hastalıkta öyle bir garanti yok. Tekrar etme, metastaz yapma riski var. Bununla yaşamak elbette çok güç. Nasıl aşılır bilemiyorum. Aslında annemin bir şansı var, 'Herceptin' denen akıllı bomba diye tabir edilen çok çok iyi bir ilacı alabilecek HER2 + olduğu için kendisinde. Yalnız yurtdışında erken evre meme kanserlerinde 52 hafta kullanılması öngörülen bu ilaç, ülkemizde sadece 9 hafta olarak ödeniyor devlet tarafından (1 kürü 4500 tl civarı imiş). Anlamsız bulan doktorlar var böyle yarım bir tedaviyi. Bu arada devlete dava açarak kazanmış ve bu ilacı 1 yıl boyunca almaya hak kazanmış kişiler de var; sanırım bu davalar emsal gösterilebiliyor. İnsan hastalığına mı üzülsün, yoksa devletin ilaç parasını ödemediğine mi bilemiyorum... Gerekirse sonuna kadar uğraşacağız tabii ki.
Aslında güzel ve başka şeylerden bahsetmek istiyordum; bir hafta yazlıkta kaldığımız, Efe'nin mütemadiyen sesini salıp 'Gemilerde taaaliiim var, bahriyeli yaaariiim var!'ı söylediği, bir sürü veletle beraber sandalye üstünde langırt oynadığı (ağzında lolipopla), benim bu sefer son derece kararlı olarak tekrar diyete başladığım ve şu ana kadar 3-4 kilo vererek kendimi tüy! gibi hafif hissettiğim, Çorlu pazarından tanesi 5 tl.ye aldığım bluzları insanların M&S zannetmesi vs. gibi...
Ama keyfim kaçtı biraz, kaçar ben :)

bir gidenin ardından

2010-06-22T08:07:00.000+03:00

ah canım neva ablam...
kolumuz kanadımız kırıldı, içimize ateş düştü.
nur içinde, güzellikler içinde yat.
seni hiç unutmayacağız...

t.g.i.f.

2010-06-18T18:45:00.000+03:00

yazmadıkça yazmıyor insan. zaten iş baştan aşmış, hava sıcak...
bir de fazlaca okudukça galiba yazası gelmiyor bazen insanın.
zaten birileri bissürü bişeyler söylemiş bissürü konu üzerine, sen ne söyleyecen daha?
dememek lazım tabi :)
kısaca geçelim son zamanları.

efem iyi hamdolsun :) bir adet 2,5 yaş cücesi olarak hayatını idame ettiriyor. tatlı tabi, her çocuk gibi.
ama çoğu zaman bizi de kendini de bitiriyor, ayrı.
bi de 'hödük' demeyi öğrenmiş, ne diyeyim daha. (evet, benden öğrendi. hayır, kendimi yiyip bitirmiyorum.)
kendisinin ön kaydını yaptırdık montessori okulumuza. müthiş bir girişim, Emel Hanım gibi harika bir eğitimci; gözüm kapalı yollayacağım kısmetse.

ben pek bir yorgunum. iş çoook yoğun ve ben bu lafı söylemekten nefret ediyorum artık resmen.
ama moralimi yerine getiren şeyler de yok değil.
yunan adaları tatil planımız ve annemin kemoterapisinin 2 seans sonra bitecek olması gibi...

umutsuz yaşanmaz :)
ve yalnızlık paylaşılmaz...

haksız mıyım?

nurturia'da en küsel baba-velet fotosu yarışması

2010-06-03T16:28:00.000+03:00

nurturia'nın düzenlediği bu yarşmaya biz de küsel bir foto ile katıldık.
şuracıkta.
bu fotoda efoş dünyaya geleli 1 saat falan olmuştu. yakın arkadaşım güfcan, sağolsun, hoş bir an yakalamış.

merhaba, ben geldim

2010-05-20T17:24:00.000+03:00

uzun bir ara verdik, o yüzden güzel fotoğraflarla başlamak istedim...

son 2 haftadır gittiğimiz köyümüzden manzaralar bunlar. havalar ısınınca efe'yi tutmak mümkün olmamaya başladı doğrusu. tutmak da istediğim yok elbet, ama gidiş dönüş 350 km. yol yapmak yorucu oluyor. yine de değer, temiz hava ve sessizliğin böylesini bulamayız başka bir yerde sanırım.

neyse, bu aranın sebebi maalesef bir sağlık sıkıntısı. annemin mart ayının 2. haftasında konan teşhisle sol göğsü alındı. çok yorucu ve üzücü bir süreç oldu tüm ailemiz için. yine de birçok kanser vakasına göre iyi durumda, zira lenf bezleri ve kemik sintigrafisi sonuçları temiz. yine de 6 seans koruma amaçlı kemoterapi almasına karar verildi. 3. seansını alacak ve süreci yarılayacak önümüzdeki hafta.

kemoterapi ya da genel olarak kanser tedavisi gerçekten zor bir tedavi. bir devlet hastanesinin onkoloji servisinde, insanın yüreğini delip geçiyor gördükleri. yaşayan bilebiliyor sadece. allah tüm kanser hastaları/yakınlarına sabırlar ve şifalar versin, gönülden diliyorum bunu. özellikle bu küçük cesur kız ve ailesine... tüm dualar onlarla.

açıkçası 2,5 aydır keyfimiz yok. insanın yaşama sevinci, direnci azalıyor böyle hastalık durumlarında. ama tabi bunu efe'ye anlatmanın imkanı yok. anneannesinin 'hastacık' olduğunu biliyor ve ona çok sefkatli davranıyor.
'burası acıyor mu?' diye sorup anında cevabını da kendisi veriyor 'olsun, geçecek...' böyle işte...
bense daha sabırlı, daha olgun ve daha suskun hissediyorum kendimi. el insaf tabi, yaş 35 ama zorluklar, sıkıntılar insanı olgunlaştırıyor. şımarma ya da bir an olsun kendimi kapıp koyverme lüksüm yok, sadece herkes için en iyi ve doğruyu seçip sağlamak için yaşıyormuşum hissiyatındayım.
ve buna 'büyümek' deniyor sanırım.

ikealover vol.2

2010-03-08T17:47:00.001+02:00

*dün dötümüz dondu. evet, resmen dondu.

darıca hayvanat bahçesi'ne giderek planlarımızı gerçekleştirdik yine de.

yahu, ben hiç kirpi görmemişim herhal, o kirpilerin hali ne idi öyle?

ben sanıyorum bunlar böyle el kadar hayvanlar. ögh! eşşek kadarlarmış be!

çok şaşırdık, hatta korktuk. rüyalarımıza girmemeleri için dua ederek ayrıldık oradan. tööbe allahım.

flamingolar güzeldi ama.

zürafa ve gergedan yoktu, üzüldüm.

ama iyiydi işte.

bi de kapısının önünde satılan simitler çok lezzetliydi.

*efe'ye velet yatağı aldım ikea'dan. büyüdü ya cüce.

70/160 bir adet kritter yatak almaya giden ben, bakınız başka neler alarak döndüm:

*1 adet 70/160 bir adet kritter yatak

*1 adet 70/160 yatak şiltesi

*1 adet 70/160 yorgan

*1 adet fabler nevresim

*1 adet çok renkli dekoratif yastık

*2 adet mammut raf (V şeklinde olanlardan)

*1 adet aydede aplik (efoş'un seçimi)

*1 adet fıstık yeşili yatak örtüsü

bu kadar.

ikea evimizin herşeyi :)

*cüce efe, teribıl tuğdan mütevellit isyankar biri de aynı zamanda. bakın şimdi, anlatayım.
cüce, cumartesi akşamı salondaki tüm kitaplarını şımararak yere attı.
ben de kızdım, tuttum kolundan odasına götürdüm. içerden ağlama-söylenme arası şöyle bişeyler duyuldu sonra:
'niye beni odaya attın???' 'neden beni ağlattın?'
sinirim bozuldu. gülsem mi ağlasam mı bilemedim. ulen bu herif daha 2 yaşında be.
kafamı uzattım 'cüce misin lan sen?' dedim.
bu sefer de 'ben cüce değiliiiim!' diye ağlamaya başladı.
allahım sen bana sabır ver, amin :)

anlamsız

2010-03-05T15:53:00.000+02:00

*bahar geliyor sanki? bahar dalları çiçek açmış valla :)
bu haftasonu havanın küsel olmasını diliyorum, pazar günü doğumgünüm. sıkıntılı, hastalık dolu haftalardan sonra bu pazar darıca hayvanat bahçesi'ne gitme planımızın suya düşmesini istemiyorum.
ha evet, 35 doluyor bu arada, ama hiç göstermiyorum :) (züğürt avuntusu tabi)
*her yerde boy boy afişleri olan bi adam var : engin altan düzyatan.
küsel adam! yok burayı kocam okumuyor, okusa da farketmez, takılmaz böyle şeylere.
*efe resmen koca çocuk oldu. ayağımda sallarken hiçbir yerlere sığmıyor. bir de garip huyları var. elalemin kızanları ayısına, ne bileyim dodosuna falan sarılıp uyur, bizimki matkabına sarılıyor uyurken. amele ruhlu demek ki.
*ticiayfraydey ama içimde bi sıkıntı, hayırdır inchallah.

nurturia sen bizim herşeyimizsin :)

2010-03-03T17:30:00.001+02:00

ben kendi tarzımca ifade edeyim kendisini:
güzel bir paylaşım platformu herşeyden önce.
ailecek seviyoruz, gerçekten faideli bir oluşum.
yaratıcısı kitubi'yi zaten severiz ezelden, nurturia'da da yer almaktan mutluyuz huysuz ve tatlısı olarak.
-blogger halka mal olmuş bir kişi değil de nedir? e ben de mal olayım artık. evet, ben yonca, james yonca :)-
nurturia'da tatlı bir paylaşım var en önemlisi. herkes birbirine yardımcı olmak için yorumlar yazıyor, öğütler veriyor. isterseniz veledinizden anlık haberler verip, fotoğraflarını paylaşabiliyorsunuz.
ben oradayım dediğim gibi, tavsiye ediyorum tüm anne-babalara.

şimdi de kitubi'nin dilinden nurturia, buyrun.

Nurturia Nedir?

"Nurturia ile çocuğunu daha kolay büyüt"

Bebek bekleyen ve küçük çocuklu ailelerin çocuklarının günlük hikayelerini, gelişimlerini sevdikleri ile paylaşabildikleri, aynı zamanda diğer anne-babalar ile tecrübe paylaşarak yardımlaşabildikleri sosyal platform Nurturia.

Nurturia'da Neler Yapabilirsiniz?

Kendiniz için bir hesap açabilir, çocuklu arkadaşlarınızı ekleyebilirsiniz, yeni arkadaşlar bulabilirsiniz.

Kendi hesabınızın altında çocuklarınız için ayrı birer hesap oluşturabilirsiniz. Çocuklarınızın günlük maceralarını buradan paylaşabilirsiniz.

Çocuğunuzun anı defterini güncelleyerek hem anılarını hem paylaşırken, hem de gelecek için kayıt altına alabilirsiniz. İlkleri, dedikleri, yaptıkları, büyümesi...

Çocuklarınızın hesaplarını eşinizle birlikte güncelleyebilirsiniz.

Çocuk büyütmekle ilgili her türlü sorunuzu sorabilir, soru yanıtlayarak tecrübelerinizi paylaşabilirsiniz.

Gruplar kurabilir, varolan gruplara üye olabilirsiniz.

Hamilelikten itibaren

Hamileyseniz de üye olarak hamileliliğinizin nasıl geçtiğini, günlük heyecanlarınızı, sıkıntılarınızı paylaşabilirsiniz.

Henüz doğmamış çocuğunuz için profil sayfası açıp, anı defterini oluşturmaya başlayabilirsiniz. İlk tekmeleri, cinsiyetinin öğrenilişi, isim seçimi...

Tecrübeli anne-babalara hamilelik ve çocuk bakımı ile ilgili sorular sorabilirsiniz. Gruplara üye olabilir ya da kendi grubunu kurabilirsiniz.
Nasıl Üye Olabilirim?

Üyelik ücretsiz. www.nurturia.com.tr adresinden 1 dakikada üye olabilirsiniz. Kayıt olduktan e-posta adresinizi onaylamayı unutmayın.

http://www.nurturia.com.tr/

efe'nin odası ohdeedoh'da !

2010-02-18T17:08:00.001+02:00

geçenlerde aklıma esti, ohdeedoh'ya bir mail attım efe'nin odasının resimlerini de ekleyerek.

montessori felsefesinden etkilenerek, uygulamak adına oğlum için böyle bir oda oluşturduğumu ve bunu yaparken ohdeedoh'dan da çok yararlandığım belittiğim bir nevi teşekkür yazısıydı.

çok beğendiklerini anlatan bir mail aldım sonra alejandra'dan.

ve şimdi ohdeedoh'dayız efenim :)

bugün

2010-01-26T11:10:00.001+02:00

kar pek güzel yağdı ve yağıyor ama bana faydası yok.
bir ofise tıkılmış, sürekli bilgisayara bakar halde çalışıyorum zira. tadını çıkaramıyorum beyaz güzelliğin :(
ne salakça. hayat geçiyor hızla ve biz tüm hoşlukları es geçip sadece ve sadece zorunluluk saydığımız şeyleri yerine getirmeye çalışıyoruz... kör ve sağırız. yaşadığımız anın farkında değiliz.
sanırım acıyorum kendime ve benim gibilere... yaşamak bu olmamalı.
tabi arada bazı güzellikleri de yakalamıyor değiliz elbet.
mesela,
*yeni keşfettiğim iki harika blog gibi.
http://birdolapkitap.wordpress.com/
http://biranneninbulduklari.blogspot.com/
ya da
*nesfitli, sütlü, muzlu, elmalı ve tarçınlı nefis sabah kahvaltım gibi !
(yok, valla diyetisyenin verdiği kahvaltı bu)
veya
*şu harika illüstrasyonlar gibi...
http://www.etsy.com/shop/thelightgarden

öyle işte...

hastayız toptan

2010-01-21T13:52:00.000+02:00

mantar kafalım hasta oldu. farenjit olmuş :(
son iki gün çok zor geçti sarı bebeğim için. uyumadı, yemedi, ağladı, öksürdü, ateşli ateşli dolaştı. soğuk buhar makinesi ile uyuduk dün akşam. bu sabah biraz daha iyiydi. 4 saatte bir calpol-ibufen ve antibiyotik alıyor. ateşi çıktığında ona ibufen içirmek ömrümüzden ömür alıyor...
biraz sıkıntılıyız yani.
ha bu arada benim de nur topu gibi bir postprandial (reaktif) hipoglisemim oldu. insülin direncim de var zaten, şahdım şahbaz oldum yani. acilen diyetisyene gittim ve şimdiden biraz fark etti bile (sanki).
glisemik endeks diyeti efenim, sabahları kuru kayısı yenemiyor bu diyette :)
azimliyim bu sefer. (azimden ziyade üçbuçuk attım biraz, o bakımdan)
böyle işte.
hipoglisemi deneyimi olanların tecrübelerini bekliyorum hemşireler :)

bizden kısa kısa

2010-01-15T11:29:00.000+02:00

efe, mandalina'ya 'YUMOL' diyor :) sanırım limondan türetti bu kelimeyi. daha doğrusu tüm turunçgillere yumol diyor. ailece pek seviyoruz bu kelimeyi.
güzel güzel konuşuyor artık. bazen kurduğu cümlelere inanasım gelmiyor. geçen akşam sebze çorbası yapmak için sebze doğruyorum mutfakta. bu da geldi. yeşil taburesini getirmiş ıkıl ıkıl, çıktı üstüne. bıçak istedi, 'ben de doğricam' şeklinde. bir tane kahvaltı bıçağı ve bir sap pırasa verdim ona. doğramaya çalıştı. pek istediği gibi olmadı herhalde. döndü bana, ' bu bıçak keşkin deel' dedi. ????
muzipliği aynen benim gibi pek seviyor. bana da babamdan geçmiştir o huy, bayılırım :) gece onu uyuması için ikna etmeye çalışan babasına 'büyük başkaaan' diyerek sırnaşmış. (eniştesiyle babası birbirlerine 'başkan' diye hitap ediyorlar, naapsın çocuk)
kakasını mutlaka haber veriyor, ama gidip koltuk arkasında yapıyor. oıturağına oturmayı reddediyor şimdilik. beklemedeyiz.
yemek yemeyle problemleri var. ben pek yedirmiyorum artık, çorba haricinde. tabağına koyuyoruz elle ya da çatalıyla yiyor bir şekilde. ama çok az yiyor. bazen ben takviye yapıyorum yandan, yine de inanılmaz yemek seçiyor. sevdiğini söylediği yemeklerden bile kuş kadar yiyor. zorlamıyoruz ama içimiz de rahat etmiyor tabi. iştahsız çocuk zor.
kitaplar her zamanki gibi favorisi. feridun oral'ın 'kirpi ile kestane' diye harika bir kitabı var. kirpinin üzerine ağaçtan bir kestane düşüyor ve dikenleri birbirine girdiğinden, bir türlü ayrılamıyorlar falan. geçen gün zahide hanım mutfakta iş yaparken arkasından gidip sarılmış ve 'keştane oldum ben' demiş. pek hoşumuza gitti.
velhasıl bu bebeler dillenince baldan tatlılar, demedi demeyin. bir tane de kardeşi olmalı diyoruz bu aralar hep. neyse, kısmetse 2 sene içinde bunun bir de kız modelinden yapmayı düşünüyorum. hayırlısı bakalım :)

plan

2010-01-12T12:43:00.001+02:00

tek tek yazmak yerine, en iyisi dedim, planı basıp üzerine yazayım bilgileri :)
aynalı kısımdaki plastik kutulara tarak, fırça ve makas gibi kişisel bakımla ilgili ıvır zıvırları, bir de acil müzik ihtiyacı için maracaslarını koyuyoruz :)) (geçerken iki sallayıp yere fıydırıyor genelde)

cüce odası

2010-01-11T16:22:00.001+02:00

merhaba.
uzun zamandır bana maille ya da yorumlarda sıkça sorulan 'bebek/çocuk odası düzenleme' ile ilgili yazmak istiyordum, e kısmet bugüne imiş. niye bugüne imiş? çünkü kalpazan ben, ancak cücenin odasının fotosunu çekebilmiş ve yükleyebilmişim :) o yüzden.
fotolar felaket çıkmışlar ama idare edebilirler sanıyorum. amaç fikir vermek en nihayetinde.
neyse, şimdi bizim cücenin daha doğmadan şöyle bir odası vardı. o zaman ben bir hayal aleminde idim ve hamileliğimde yaptığım bu cici odanın sonsuz dek böyle az/öz/derli ve toplu kalabileceğini sanıyordum.
aslında odayı beyaz yapıp, oyuncak ve aksesuarlarla renklendirme fikrimde sorun yoktu. sadece bu oyuncak, kitap ve ıvır zıvırların çığ gibi artacağını öngörememiştim. ayrıca depolamak için yerim azdı, ben de sonra düşünürüm birşeyler diyerek kendimi rahatlattım.
gel zaman git zaman bebe büyüdü. evet, uyuma eylemi için bu güzel cici odayı kullanmamakta kararlıydı ama sonuçta burası onun odasıydı ve kendisinin hiçbir yerlere sığmayan kitap ve oyuncakları vardı. onlara kolayca ulaşmak, düzenli bir şekilde kullanabilmek en bi tabi hakkıydı sarı cücenin.
ve artık montessori teyze ile tanışmış, geri dönülmez bir öğrenme ve bilinçlenme sürecinde olan anne ne yapmalıydı?
anne düşündü, taşındı. serde mimarlık vardı; aldı kalemi eline :)
önce bir güzel eskizler yaptı. babaya gösterdi ve ikna etti :)
sonra bilgisayarda çizdi ve marangoza anlattı neler istediğini.
sonra bitmek tükenmek bilmez ikea turlarında aksesuarlar alındı vs.
sonuç böyle işte.
bebe odasını seviyor, orada vakit geçirmeye bayılıyor, sahipleniyor. oyuncaklarına kolayca ulaşıp, onları raflarına yerleştirebiliyor. yeterli sanırım.

mutlu yıllar :)

2009-12-31T17:05:00.000+02:00

2009'un bu son saatlerinde gülümsemek istersiniz, ailecek elf dance yaptığımız klibi şuradan izleyiniz :)
saygılar, sevgiler.

2009-12-28T16:37:00.000+02:00

genel olarak pek keyfim yok son haftalarda. işlerim başımı aşmış durumda, yetişemiyorum... yetişemiyorum...
2009'u pek sevdiğimi söyleyemiyorum kendisini uğurlarken.
2010'un daha bir akıllı uslu, sakin, şans dolu geçmesini umuyorum sadece.

bugün

2009-12-17T09:55:00.000+02:00

an itibariyle ofisimizde TRT çekim yapıyor.
birazdan ünlü olucaz sanırım :)
çok komik!

aşı

2009-12-14T15:25:00.000+02:00

yok olmadı bizimki grip mrip allahtan.
ama aşısını oldu bu sabah itibariyle.
aşı yaptırdığım için canım sıkkın biraz. hoş, yaptırmadan daha bir sıkkındım ya neyse...
keyfim yok işte.

domuz g(r)ibi

2009-12-08T17:38:00.000+02:00

gürbüz efendi ile 2 aydır sürüp giden 'domuz gribi aşısı yaptırsak mı, yoksa yaptırmasak mı da saklasak' konulu kavgalarımıza dün akşam son noktayı koyduk ve 'evet, yaptıralım' dedik. bu arada ben çoğu zaman yaptıralım tarafındaydım konunun. tabi ara sıra herkes gibi kafam fazlasıyla karıştı, isyan ettim ve bayağı da bir küfür ettim bizi böyle bir konuda ikileme düşüren ve karar vermek zorunda bırakan malum zatlara.
neyse dün akşam karar verdik ya, bugün götüreyim dedim efe'yi müstesna sağlık ocağımıza. sağlık ocağımız da ayrı bir kabus. neresi olduğunu da yazıcam: dikilitaş sağlık ocağı. bir apartmanın girişi gibi bir yer. yemek kokusu içinde ve hemşirelerin kim olduğunu asla anlayamayacağınız bir yer zira üniforma falan giymiyorlar. sanki evlerinin oturma odasında takılıyormuşçasına lakayıt ve hijyenden kilometrelerce uzak tavırlar içerisinde bir takım kadınlar dolaşıyor ne zaman gitsem. (sadece 3 kere gittim ama yetti) konuyu dağıtmayayım, girdik içeri. sordum yapıyor musunuz diye, efendim çarşamba ve perşembe günleri yapıyorlarmış. aşılar 10lukmuş. bir kişi için açılmıyormuş. ilk defa duyuyorum ama peki dedim. ne yapıcaz artık, yarın getirelim. adını yazdırdık yavrunun ve çıktık.
yolda oya aradı. arka fonda korna sesleri.
hayrola?
domuz oldum ben dedi !?
offfff.....
hafif geçiyormuş neyse ki. ateş yok, sadece nezle ve boğaz ağrısı.
bir anda aklıma geldi ki, pazar gecesi efe onlardaydı 2 saaatliğine. biraz değişiklik olsun diye alıp götürdüler, eğlediler, getirdiler sağolsunlar. beşyüz kere öpüşüp sarılmışlardır muhtemelen. ya kaptıysa şimdi virüsü? o zaman aşı yaptırmak doğru mu, anlamlı mı?
doktorumuzu aradım. perşembeye kadar bekleyin, herhangi bir belirti yoksa cuma yaptırın dedi kadın...
canımız sıkkın, beklemedeyiz..

mim

2009-12-03T14:37:00.000+02:00

1. Sizi mimleyen kişiye link veriyorsunuz mutlaka, ki, akışı bozmayalım...

tabii, işte sevgili Özlem'in linki.

2. Çocukluğunuzda anne ve babanızla (ya da aile büyükleriyle) yapmış olduğunuz ve sizi siz yapan şeylere katkısı olan bir olay, bir aktivite, bir eylem... Ve hangi yönünüze katkıda bulunduğu... (Tekrarlanabilir olması tercih sebebi)

kendime dair ilk hatırladığım şeylerden biri -3 yaş civarları olsa gerek- anneme pamuk prenses'i okuması için tutturmamdır. sayısız kez okurdu bana annem kitaplarımı. çok fazla kitabım yoktu herhalde ama defalarca okurdu bana o kitapları. kendisi de bir kitap kurduydu zaten. böylece kitapları, okumayı sevdim; okuyunca zihninizde açılan dünyaların güzelliğini öğrendim.
bir de annem çok müzik dinlerdi. plak, kaset, radyo... daha çok küçükken boney m ve abba'yla falan tanışıp sevdim. 3-4 yaşlarımı 'ra ra rasputin' diye şarkı söyleyerek geçirdiğimi hatırlıyorum. ezbere bilirdim tüm şarkılarını...

3. Çocukken oynamayı en çok sevdiğiniz oyun ve oyun aparatı?

radyoyu açıp müzik çalarken üzerinde zıplamak en sevdiğim şeylerden biriydi :)
evcilik, doktorculuk falan da severdim tabi her çocuk gibi.
amaaa en bir sevgili oyuncağım legoydu. kendimi kaybederdim legolarla oynarken.
bazen babam da katılırdı.
8-9 yaşlarında barbie dönemim başladı ve yıllarca sürdü.
hala bile barbie görsem şöyle bir titrer içim.

4. Sokakta oynar mıydınız?

elbette. hem de çok. hatta hep.
ip atlardık, parka gidip salıncağa binerdik, lastik oynardık.
şimdi düşününce, amma güzelmiş :)
5. Çocukluğunuz ve ilk gençliğinizle ilgili keşke farklı olsaydı dediğiniz bir durum/olay...

hımmm... var tabi. ama çok uzun mevzular.
ama genel olarak,
annemin biraz daha teşvik edici, cesaret verici, 'koşulsuz güvenerek' ve daha az eleştirel yaklaşmasını isterdim bana ve kardeşime.
o bardağın yarısını ve belki de tümünü boş gören insanlardandır ve bu bize de çok iyi yansımadı doğrusu...
ne kadar iyi olsak da o kadar iyi olmadığımızı düşümemize sebep oldu diye düşünüyorum.
istemeden, ama oldu.

6. Çocukluk ve ilk gençlikle ilgili iyi ki böyle olmuş dediğiniz bir olay...

şoven bir yaklaşım ama galatasaray'da yatılı okumuş olmak, değil çocukluğumun, hayatımın 'iyi ki böyle olmuş' diyeceğim nadide olaylarındandır...
7. Varsa çocukluk dönemine dair bugünü etkileyen bir olay, anı...

işte bahsettim ya yukarıda, annemin yaklaşımları bugünümü de etkiliyor.
iyi tarafı şu ki, ben efe'ye öyle davranmayacağım. öyle olmamak için çok çaba sarfediyorum.
ben mimlemeyi es geçiyorum, yorumlarda isteyen bahsetsin kendi çocukluğundan diyorum :)

aman diyim

2009-11-18T17:35:00.001+02:00

şu bebe alışverişi dünyası pek engin bir deniz.
deniz de değil, okyanus mübarek.
şimdi şu alttaki pusetlerse, sanırım bu okyanustaki bir nevi st. martin ya da ne bileyim bora bora adası mahiyetinde parçalar.
tasarım/estetik harikası ve tahmin edileceği üzere pahalılar.
insanın özellikle hamileyken bakası ve tapası gelir bunlara.
ta ki bebe doğup da dünyanın kaç bucak olduğunu anlayıncaya kadar :)

kan ter içinde bebeyi hazırlayıp, o zırlamadan kendinizi dışarı atmak veya dışarıda 40 cm yüksekliğinde kaldırımlara tırmanmak gerektiğinde bu pusetlersizi çıldırtabilir. olmaz kısaca. evde oturmayı tercih edersiniz.

ha tabi medeniyet seviyesi yüksek bir kentte yaşıyorsanız durum farklı.

ay aklıma ne geldi şimdi bak.

7-8 aylık hamile falanım. gidip gidip bir takım gudik şeyler alıyorum bebeye. zara'dan böyle çok trendy görünen minik gömlek, hırka, kazak gibi şeyler işte. sonra akşam evde sefkilüyle bakıp bakıp ay çok şeker falan diyoruz. o sıralarda kafamın üzerimdeki düşünce balonunda şöyle yazmakta:
-oğlan ocak başı gibi doğacak ya, e nisan falan gibi havalar ısınınca atarız kendimizi sokaklara... giydiririm kuzuyu güzel güzel, koyarım pusetine, strabuck'a falan gider keyif yaparız azcık :)))

hı-hı, oldu canım kardeşim.
var ya, nasıl gülüyorum şimdi kendime :)

nisan ayında durum şuydu zira:
efe ağır kolik. paso ağlamakta. dışarı çıkınca da çılgınca ağlamakta hatta. öyle uyumakmış, mayışmakmış hak getire. asla ve kat'a pusete oturtamıyoruz. 5 dakikalığına hava alsın diye, bizimki ciyak ciyak ağlarken apartmanın önünde bir tarafımdan terler akarak dolaştırmak durumunda kalıyorum bazı günler. herkesin bebeği dışarı çıkınca uslu uslu pusetinde oturup, tatlı tatlı çevresine gülümserken; ben bizim minik bir canavarımsıyla değil starbucks'a, üç adım ötedeki annemlere bile gidemiyorum! o güzel puseti sadece evde uyutmak için kullanıyoruz :( paracıkları döküp aldığım minik gömleklerden de nefret etmesi cabası :) asla ve asla giymek istemiyor böyle şeyleri... ayrıca zaten o kadar küçük almışım ki, hemen de küçüldüler!
ay çok komik! o zamanlar bayağı üzülüyordum tabi de, şimdi gülüyorum :)
şimdi bunları okuduktan sonra diyorum ki;
o zaman sevgili anne adayları ne yapacaklarmış? mümkünse en bir pratik, en fonksiyonel, en yumuşak, en hafif olanı seçeceklermiş her daim!

inglesina klasik puset
stokke xplory

kipat oku!

2009-11-13T16:43:00.002+02:00

bunlar kitapyurdu.com'dan sipariş ettiğim ve bugün elime ulaşan kitaplar.

gökyüzü okulu, efe için zira aydede ve yıldızlar için deli oluyor bir süredir.

haaa, pippi ve kumkurdu da onun içindi ama önce ben okuyiciğim :)

diğerlerine ne zaman sıra gelecek bilmiyorum şu an, ama dediğim gibi okuma listemin en başında OSHO var şu aralar... anarşik deli! (bi de yakışıklı yahu)

çocuk kitabının 152. sayfasında koptum. şöyle demiş çünkü çocuklar için:

'...onlar sadece hippi, başka bir şey değiller...'

less is more

2009-11-12T17:46:00.000+02:00

etsy'e taktım yine bu aralar, anlaşılıyordur herhalde.

Şenay Akın, son zamanlarda gördüğüm/keşfettiğim en yalın ve kendine has takıları yapan tasarımcı.
özellikle şu yüzüklere bayıldım...
ve işte etsy'deki dükkanı.
yaş ilerledikçe insanın zevkleri daha bir sadeleşiyor sanırım.
35 yaşa yani bir nevi yolun yarısına yaklaşırken artık, giyim-kuşamda, takıda ya da makyajdaki en bir sevdiğim şey veya mottom da diyebilirim sadece ve sadece doğallık, yalınlık ve eğer mümkünse: yokmuş gibilik!
abartılı olan, kitch sayılabilecek hiçbir şeye bakamaz oldum. nasıl sürerdim eskiden o bordo renk rujları falan bilemiyorum. (eski dediğim de yaş 16 falan, M.Ö. sayılır) annem ayılıp bayılırdı her sürdüğümde :)
hafif baharatlı parfümlere de bayılırdım mesela. şimdi yanından bile geçemiyorum. çiçek kokuları yeterli geliyor.
saç konusu da ayrı tabi. fön çekildiği belli olan saçı sevmiyorum. kuaföre anlatmakta zorlandım geçen gün. 'hani öyle bir çekelim ki kuaföre gittiğim belli olmasın' dedim, adam sadece güldü amma saçmaladın şimdi der gibi. böyle işte.
less is more hakkaten de. insan zamanla, tecrübeyle daha iyi kavrıyor.
hatta sırf maddesel şeyler için değil, maneviyat için de aynı felsefeyi güdebilsek ne güzel olur.
çok muhabbet tez ayrılık getirir derler ya, aynı yola çıkıyor işte.

günün siparişi

2009-11-10T14:29:00.000+02:00

Bana bir kız bebek lazım acil tarafından. Şu fotodaki gibi bir güzellik olursa sevinirim :)

Şaka ayol.

1-2 sene içinde umarım tabi, olsun bir kızım.

Ama o zaman ben sapıtırım sanıyorum. O kadar güzel, şık, sevimli şeyler var ki kız bebeler için, almadan durmak çok zor olmalı. Benim bile alasım geliyor, kız annelerini düşünemiyorum.

Ürünler tabii ki Etsy'den.

Atatürk dedem

2009-11-10T12:07:00.001+02:00

Efe böyle diyor Atatürk'ün fotoğrafını görünce: 'Atatürk dedem!'
O'nu dedesi sanıyor, sevgiyle bakıyor... Nasıl bir masumiyet ve önsezidir bu çocuklardaki?
2 yaşındaki o minicik kalbinde Atatürk dedesinin yeri ayrı, tüm ailesindekilerin kalbinde olduğu gibi elbette.

Nur içinde, ışıklar içinde yatsın Atamız;
çünkü nice Efeler doğacak daha, büyüyecek ve izinden gidecek O'nu her geçen gün daha iyi anlayarak ve benimseyerek...
Ve tabii bizler;
çağdaş, eğitimli, sayduyulu anneler olarak çocuklarımıza O'nu doğru şekilde anlatacak yegane insanlarız.
Bunu asla unutmayalım. Unutanlara da hatırlatmayı borç bilelim.

freud'a ne yaptık da çocuklarımız böyle oldu ?????

2009-10-30T14:29:00.000+02:00

şşşıırrak!

insanın suratına inen bir tokat gibi bu kitap.

i-na-nıl-maz beğendim.

dün akşam bitirdim, bu akşam da yeniden bazı yerlerin altını çizerek üzerinden geçmek istiyorum.

günümüzde ebeveynlerin, içinde bulundukları bilgi karmaşası ve kirliliğinden, çeşitli yönlendirmelerle sürekli 'doğru' anne-baba olmaya odaklandıklarından dolayı ne yazık ki artık anne-baba olamama durumlarına değinmiş kitap.

hakkaten de son yıllarda biz anne-babalar o kadar büyük baskılar altındayız ki artık ne yapacağımızı şaşırmış durumdayız. çoğumuz iyi eğitimli, kültürlü, kendine güvenen, iş bitirici, araştırmacı ve bir o kadar da duyarlı ebeveynleriz. ama nedense çocuklarımızla ilgili en ufak bir pürüzde kendi içgüdülerimize güvenmektense, pedagoglara yani işin erbaplarına danışıp sorunları bir çırpıda halletmek istiyoruz kısa yoldan. hepimiz çocuklarımızla ilgili konularda mütemadiyen sihirli reçeteler peşinde değil miyiz? 'zeki çocuk yetiştirmenin ipuçları' ya da 'yaratıcı çocuklara sahip olmak için 10 tavsiye' vs. gibi yönlendirmelerle çevrili dört bir yanımız.

aslında çok bıkkınlık verici değil mi? ve kesinlikle gerçekçi değil.

yahu hepimiz mükemmel çocuk yetiştiremeyiz ya :)

bir kere bunu kabul edelim.

kaldı ki ebeveynlerin 'mükemmel' ya da 'zeki' ya da herhangi bir harika sıfatlı çocuk yetiştirme eğilimleri aslında kendi 'mükemmel' ya da 'harika' anne-babalıklarının ispatı olduğundan çok da zorlayıcı aslında çocuk için.

sanırım önce 'anne baba olmaya' çalışmalıyız, çocuklarımız da kendi yollarında yürümeliler.

bizim yolumuzda değil.

ancak o şekilde mutlu olabilirler çünkü.

evet, kitap kesinlikle benim beynimde kıvılcımlara ve aydınlanmalara sebep oldu. zaten doğru olduğunu hissettiğim bazı şeyleri bir anda çok daha iyi kavradım ve emin oldum.

otorite konusuyla ilgili hem benim hem de gürbüz'ün eksikliklerini, bunun temelinde nelerin yattığını gördüm.

dün gece efe uyuduktan sonra gürbüz'le paylaştım hemen okuduklarımı ve genel hissiyatımı. hak verdik birbirimize. nedense bir iyi polis-kötü polis durumu vardı bizde. anladık ki öyle birşey yok aslında. yapmamalıyız. hemen pratik kararlar aldık müdahale edeceğimiz durumlarla ilgili ve açıkçası buna şimdiye kadar pek gönüllü olmayan gürbüz'ün idareyi ele almasına karar verdik sayılır. bakalım, uygulayabilecek miyiz?

2009-10-27T19:18:00.000+02:00

anlayamıyorum, ne kadar zor bişey oldu yaşamak? özellikle bu kentte, bu ülkede, bu dünyada...
şeytan da demiyor ki bas git. öyle bir babayiğit yok burada maalesef...
hem sorumluluklar var. binlerce ve binlerce...
çocuk, koca, ev, evin her türlü düzeni, yemek yapılması, bakıcıyı kontrol ve idare, sosyal hayata katılmaya çalışma, iş, ofis, patronu idare etme, tüm işlere yetişmeye çalışma, trafikle boğuşma, sürekli sabretme, sağlıklı olmaya çalışma, mütemadiyen diyet yapmaya çabalama, tüm alışverişlerde kaliteliyi ucuza alma çabası, aman kazıklanmayayım hissiyatıyla sürekli tetikte olma hali, her daim biryerlere yetişmeye çalışma, sürekli doğru davranmaya çabalama, domuz gribinden korunma.........................
sanırım tam bir bunalma döneminin ortasındayım.
kendimi kapıp koyvermeyi hiç bu kadar istememiştim.

ve maalesef beni benden başka hiç kimse ya da hiçbirşeyin herşeyin daha iyi olacağına ve hala umut olduğuna ikna edemeyeceğini biliyorum.

bu sabah

2009-10-23T11:50:00.000+03:00

H- efeee, günaydın! iyi uyudun mu?
E- uğudum
H- rüya gördün mü peki
E- ebet
H- aa ne gördün rüyanda?
E- miy miy
H- kaç taneydiler acaba miy miyler?
E- üç.. döğt.. bes.. ağtı.. dokuş.. on.
H- ?

aktivite insanı (alakam yok halbuki)

2009-10-15T17:01:00.000+03:00

bugün çalışasım yoktu. ben de yemedim içmedim 'şehirli ailenin aktivite rehberi'ni hazırladım ailemiz ve cücemiz için. kesinlikle öyle aktivite-manyak bi abla değilim (yani öyle görünmek de hiç istemem üstünüze afiyet :P) ama haftasonlarını planlama ihtiyacı hissediyorum çalışan bir anne olarak. efecim hafta içi kapalı evde yavrucak :( parka git, bahçeye çık nereye kadar? e tabi bir de büyüdü artık ve anlamdırabileceği, onda hoş etkiler yaratabilecek yerlere gidip görmeyi, bu anları ailece paylaşmayı ve böylece hayatımızda güzel hatıralar yaratmayı biz de anne baba olarak herşeyden çok istiyoruz. bu da çok doğal ve eminim her anne babanın dileği zaten.
şu uyuz istanbul'da yapılabilecek şeyler kısıtlı ziyadesiyle, bunu biliyoruz. ama hoş mekanlar da yok değil elbet. botanik bahçeleri, at çiftlikleri, müzeler vs.
önemli olan vakit ayırmak ve plan yaptıktan sonra geri adım atmamak. hava durumuna bakmadan plan yapmamak bir de :)
neyse, bir taradım şöyle hafızamı ve google'ı, ve bulduklarımı her obsesif (aman bilgi kaybolmasın) ofis insanının yapacağını yaparak bir excel dosyası haline getirdim. işte bakın neler çıktı...

p.s. aklınıza gelen, eklemek istediğiniz mekan ve aktiviteleri yorumlara yazarsanız harika olur bence.

kitap çılgını

2009-10-13T15:28:00.000+03:00

farkettim ki hayatımın her döneminde tutkuyla sevdiğim şeylerden biri oldu kitaplar ve okumak. dönem dönem ruhen farklı modlara girip 'ay okuyamıyorum artık eskisi gibi' dediğim zamanlarda bile mütemadiyen kitap edinmişliğim var. kitabın metasına da hayranlık duyan bir yapıya sahibim. bayramlık rugan ayakkabılarına dokunmaya kıyamayan çocuk misali öpüp okşayasım gelir onları zaman zaman.
çocukluğumdan beri taparım kitaplara sonuç itibariyle. ilk hatırladığım şeylerden biri, anneme günde onlarca kez 'pamuk prenses ve yedi cüceleri' okuttuğumdur. annem de okurdu sağolsun hiç sıkılmadan. okuma ve kitap sevgisini ona borçlu olduğumu biliyorum.
herhalde 4-5 yaşlarındaydım; hayat ansiklopedisine bakardım bütün gün bıkmadan usanmadan. bazı ciltleri yıpranmıştı artık. ha bir de yılanlardan çok korktuğum için babam yılan bölümünü çıkarmıştı artık ansiklopediden. bir gün de hiç unutmam, teyzemlerde kuzenlerin hayat ansiklopedisinin ufak versiyonuna bakıyorum. çok güzel bir çocuk resmi ve altında 'goya' yazdığını okuyabildim. annem geldi yanıma o sırada. 'bak bu goya'ymış' dedim. 'hangi goya?' dedi annem. bendeki cevap şu oldu 'ayakkabıcı goya tabi ki'. çok gülmüşlerdi :)
hayat ansiklopedisi ile eş zamanlı bir de 20. yüzyıl ansiklopedisini, 70 lerde doğanların mutlaka hatırlayacakları 'kim kimdir?' 'neden?niçin' gibi ciltleri olan, basit anlatımlı resimli ansiklopedi zincirini de hatmetmiştim. o ansiklopedilerin hayatımdaki yeri bambaşkadır. bir yemediğim kalmıştı kendilerini yani o kadar. (efe doğduktan sonra annemlerden toparlayıp getirdim, kütüphanenin baş köşesine koydum bunları. şimdi efe'yi bekliyorlar.)
sonra ayşegüller geldi. onların da neredeyse tümünü edindim. çok zor bulunan 'deniz kıyısında' fasikülünü bile bulmuş, yıllarca gözüm gibi de bakmıştım hepsine.
ayşegül'den sonra 'altın çocuk kitapları'nı okumaya başladım. bunlar artık resimsiz ve fakat okuduğum en güzel çocuk romanlarıydı bence. gümüş patenler, grimms'den masallar, fadiş, küçük prenses, suna'nın serçeleri vs. bu arada tabi madita, yaramaz kızlar da çılgınca severek okuduğum kitaplar oldu. enid blayton'un tüm kitapları bir harikaydı zaten. gizli yediler ve afacan beşler'i de unutamam hiç. bir de ipek ongun'un kamp arkadaşları, nasıl güzel bir kitaptı o da.
ortaokul zamanları agatha christie ve w.c. andrews'a takmıştık sanırım yatakhanecek. çatı, çatıdaki rüzgar... bilirsiniz, sabun ve fakat 13-14 yaşındaki kızlar için illa ki okunacaktır bu kitaplar :) bir ara da korku/gerilim bağımlısı olundu stephen kingler, dean r. koontzlar hatmedildi.
tüm kitaplar içinde baba ve çalıkuşu'nu da ayrı bir sevdim sanırım. her sene muhakkak bir daha okurum bunları :) o benim saykoluğum tabi.
efe doğduktan sonra da çılgınca bebek ve çocuklar üzerine kitap almaya ve okumaya başladım. özellikle çocuk gelişimi ve psikolojisi üzerine yazılanlar ilgimi çekiyor tabi her anne gibi. alternatif eğitim, montessori, çocukta sanat eğitimi vs. üzerine küçük bir kütüphane kurdum sanırım.
gezi ve biyografi kitaplarını da pek severim. hayata parantez-latin amerika'yı yeni bitirdim mesela. çok da sevdim.
şimdi sırada 'yüksek eq'lu bir çocuk yetiştirmek' var. dün gece biraz okudum. efe uyuyunca devam etmek üzere artık...

öjül

2009-10-09T15:57:00.000+03:00

geçen akşam iş dönüşü efe ile alt alta üst üste kıkırdayarak hasret gideriyorduk salondaki koltuğun üstünde. öperken biraz fazlaca sıkıştırdım herhalde bebeyi ki, o da benim çenemi ısırdı. ben de hemen doğruldum, 'sen beni ısırıp canımı acıttığın için oynayamıycaz' gibilerden bişeyler söyledim. bu da bana 'şon! şon! şon!' diye ısrar etti. (son kezmiş yani) kulak asmadım.
ve yaklaşık 30 sn. sonra şöyle bir ses geldi kendisinden:
-'öjül?'
cüce özür dilemeyi de öğrenmiş, bastım kahkahayı. ne otorite kaldı ne bişey.

not: z harfini j olarak çıkarıyor, tam bebe konuşması. üjüm, muj gibi mesela.

ikealover ve onun düzen tutkusu vol.1

2009-10-08T16:16:00.000+03:00

düzenleme, depolama, sınıflara/gruplara ayırma, organizing, storage, raflar, kutular, askılar, sepetler...
bir süredir takığım tüm bunlara. kendimi kıyafetleri, havluları, oyuncakları, cdleri falan düzenlemeye adamış durumdayım.
oldum olası severim böyle şeyleri zaten, bir de mesleki deformasyondan! ötürü herşeyi ama herşeyi düzenli görmek ister hale geldim. ha ama sakın bundan mum gibi şıkır şıkır bir evde yaşadığım fikrine varmayın zira istemekle hayata geçirmek ayrı şeylerdir :)
neyse, çabam var tabi her daim. ben bir raf ve kutu delisiyim aslen. muntazaman her haftasonu ikea'ya gidip kutulara bakmak, rafları okşamak ve mümkünse kocadan kaçırabildiğim kadarını da satın alarak eve dönmek istiyorum. sırf kutu aldığım için tartıştığımız çoktur. onun 'ne yapıcaksın bunları?' sorusundan bıkmış haldeyim ayrıca. sarılıp yatıcam. sana ne? senin sayısı herhalde bini falan bulan çoraplarını doldurucam içine desem, dudak büker. ne gerek varmış? var işte bir gerek. senin anlamanı beklemiyorum, soru sormanı da istemiyorum, nokta.
(ay çok eğlendim şimdi. kocaya şurdan çemkirmek ne hoş oluyomuş, hiç denememiştim :) hem benimki sevgili değil de, koca olduğu için kendisine çemkirmem yakışık almayacak bir durum da değil :P)
velhasıl, en son olarak geçen haftasonu gittim şunlardan aldım, güzel güzel havlularımı yerleştirdim içlerine. yüz havluları, banyo havluları ve diğerleri şeklinde. aralarına da dove sabunları yerleştirdim. mis gibi kokan ve düzenli duran havlularımız oldu. fena ettim di mi gürbüz efendi? (bak gene çemkirdim)
bu haftasonu da hepi topu 8-10 havlu,3 başörtüsü (sanırım mevlüt için) ve 5 çetikten oluşan sevgili çeyizim ve çekmece içleri düzenlemeleri için ikea yolcusuyum.
geçen gün ikea'nın karşısındaki sitelere bakarak 'ulan burda oturanlar ne şanslı' diye düşünürken yakaladım kendimi. hayır olsun.

neyse, bir sonraki yazı çocuk odaları düzenlemesi ile ilgili olacak. oyuncaklar, kitaplar ve daha neler neler...
ayrıca ben yokken şunlara da bir göz atın derim:
ikea raflarla yatak odaları
ev düzenleme

hadi bana eyvallah.

alison gopnik

2009-10-08T14:57:00.000+03:00

sabah okuyup çok beğendiğim bir yazı cem'in annesi yasemin'den. alison gopnik'in konu ile ilgili düşüncelerinin yanı sıra, yasemin'in de tespitleri çok güzel.
'çocuklarına zeka geliştirici oyuncak alma takıntılı' ebeveynler okumalı !

p.s. hangimiz değiliz ki? ayrı :)

sonbahar halleri

2009-10-06T09:57:00.000+03:00

merhaba :)
arayı çok açtım bu sefer, biliyorum.
ne bileyim, tadım yok be günlük. bir yaramazlık yok çok şükür de, öyle coşup taşmıyorum anlayacağın bu aralar. ev-ofis-şantiye üçgenine sıkışıp kaldım. işler yoğunlaştı, 1 yıldır takip ettiğim konut projesinin teslimi yaklaştı. bu durumda stres de yorgunluk da artıyor tabi. fazlasıyla robotik bir hayat yaşıyormuşum gibime geliyor.
neyse, biraz efe'den falan bahsedeyim.
efe büyüyor hızla, tüm kuzular gibi. adamakıllı konuşuyor artık. her gün yeni birşeylerle geliyor bize. enteresan konuşmalar, istediği birşey için açık açık yağ çekmeler, esprilerden anlamalar falan... büyüyor. inatlaşmalar falan da had safhada tabi. giyinmek / soyunmak en büyük dertleri. varmıyoruz üstüne. evde anadan üryan takılıyor bazen :) hayatta en sevdiği insanlar teyzesi ve eniştesi. eve girdikleri an onları eskimo selamı (kendi deyimi ile muti muti) ile karşılayıp, ardından derhal odasına hapsediyor zavallıları. artık sırayla puzzlelar mı yapılmıyor, hamurlarla mı oynanmıyor, legolardan kuleler mi yapılmıyor... pek eğleniyorlar :)
yatağını odasına transfer ettik bir de kendisinin. odasında uyuyor ama geceyarısı uyanınca geliyor yine yanımıza. 'babam, dit babam !' tabi o saatte babasının duymak istediği son laf oluyor. kaç yaşına kadar benimle/bizimle yatabilir bilmiyorum ama endişelendiğim bir konu da değil açıkçası. kendi istrediğinde olur diyerek üzerinde durmuyorum.
aynı şey bezi bırakma konusu için de geçerli. 'bezsiz bebek' kitabını okuyorum bu aralar. hayli yavaş ilerliyorum ama anafikir çok uygun bana. şu 'tuvalet eğitimi' lafına da uyuz oluyorum ayrıca. mesela, bizim kuzenin kızına bir pedagogun tavsiye ettiği bir yöntemi uyguladılar. şartlı reflekse dayalı, her yarım saatte bir alarm çalıyor ve çocuk çişi/kakası olsa da olmasa da tuvalete koşup oturuyor. nasıl birşey ki bu? ayrıca bildiğim kadarıyla gayet uzun zamanda sonuç aldılar bu şekilde. bir çocuğun aklında mütemadiyen bu olay var o süreç boyunca (ebeveynin de tabi), başka birşeye odaklanması çok zor. çok zorlayıcı, bize göre değil. doğal ve hafif geçişi olmayan yöntemlerin çocuğa zarar verdiğini düşünüyorum.
uyku konusunda bir ara ferber'i uygulamaya çalışmıştım. hoş, uygulayamamıştım zaten. şimdi düşünüyorum da çok gereksizmiş. şu an bana böyle birşey önerseler denemezdim. her çocuk o kadar kendine özgü ki, bazısında işe yarayan diğerinde ters de tepebiliyor ve çocuklar deneme tahtası değiller... bunda çevrenin de biraz baskısı oluyor tabi anne üzerinde. 'a biz doğduğundan beri yatağına bıraktık uykusu gelince, öyle alıştırdık. gece de hiç uyanmaz, mışıl mışıl uyur'. sanki sen becerememeişsin bu işi, bak ben ne güzel kotardım tavrı etkiliyor ister istemez anneleri.
yok öyle bişey aslında. kendini ve çocuğunu tanıyan annenin (mümkünse) etkilenmemesi lazım böyle şeylerden. kendi iç sesine, aklına ve sezgilerine güvenmek. en güzel yöntem bu işte. ben bunu öğrendim sanırım 21 aylık annelik serüvenimde :)

yaz bitti

2009-09-08T15:58:00.003+03:00

aşağıdaki foto-postlara gelen küsel yorumlara teşekkürler... aslında o sisin kendi küselliğinis :)

neyse, yaz ve yazlık sezonunu geçtiğimiz pazar günü itibariyle kapattık. güzel bir yaz geçirdik aslında. her haftasonu yazlık yollarında git-geller, pazartesi sabah körlerinde kalkıp yola düzülmeler, mütemadiyen bavul bavul taşınmalar bizi bir miktar yorsa da, güzeldi evet. özellikle efe için yazlık harika oldu. anneanne-dede-büyük (benim anneanneme öyle diyor) üçlüsünün ve dostlarımızın ona olan sevgileri, ilgileri bizim için dünyaya bedel zaten. arkadaştı, havuzdu, kumdu, bilumum 'su'lu eğlencelerdi derken bizimki bayağı bir gelişti, dillendi ve acayip bir şekilde sosyalleşti. öyle ki tanıdığına, tanımadığına, ne bileyim benzinlikteki arabaları yıkayan adamlara bile bye-bye yapıp öpücük veriyor kendisi. arsız bişey oldu canım :)

o bu kadar eğlenirken, biz de ufak bir bozcaada kaçamağı yaptık babasıyla. yanımızda 2 sevdiğimiz arkadaşımızla süper eğlenceli bir gezi oldu. fotodan anlamışsınızdır zaten; espriler, keyifli yemekler, muhabbet vs. gırla gitti. ilk defa gittiğimiz bu boz adayı çok ama pek çok sevdik biz. polente feneri'nde günbatımı ve heykelsi rüzgar gülleri, akvaryum ve ayazma koylarının pırıl pırıl ve çılgınca soğuk! denizi, tatlı mı tatlı çavuşüzümleri, domates reçeli, ahtapot ızgaralar ve daha neler neler... anlatılmaz, yaşanır diyeyim ben kısaca. gidin ve görün yani :) biz seneye kısmetse yine oradayız, bu sefer efe ile tabi. bir de harika bir kitapçısı var oranın. 2. el satıyor daha çok. hemen bir yiğit okur romanı kapıp tükettim bir gecede. uykusuz kaldım ama pek severim sabahlamayı kitap okurken. ertesi gün gidip başka kitaplar aldım, pek bir sevdim orayı da ayrıca.

bozcaada için info

bozcaada

2009-08-31T19:10:00.003+03:00

'eke'

2009-08-19T10:51:00.003+03:00

efe 19 aylık

2009-08-11T16:48:00.003+03:00

bebeklikten çıktım, ablama gittim durumları...

diğer velet de halamın torunu, yağmur. 2 ay var aralarında. çok iyi anlaştılar, koşturdular deli gibi. üstlerini kirletip, muzırlık yaptılar. pek şekerlerdi.

bu aralar terrible 2 olayına giriş yaptık sanırım. hayırlısıyla tez zamanda çıkmak ümidiyle :)

2009-08-10T15:14:00.003+03:00

özlediğim bazı insanlar var. neden bilmiyorum, bir şekilde onlarla yollarımız ayrılmış ve bir daha birleşmemiş. oysa ki hiç unutmadığım, unutamadıklarımmış onlar. ne zaman aklıma gelseler içimi sızlatıp, gözlerimi dolduranlar işte...
6. sınıftaki etüt ablam. ne çok severdim Neva ablayı, ama ne çok. okulumuzdaki hiyerarşik düzenden ötürü 'abla' demem gerekirdi kendisine, ama bir türlü diyemez adıyla hitap ederdim! o da kızmazdı hiç bana. özel bir yerim olduğuna inanırdım onda, gözlerinde görürdüm çünkü... balık etli, güzel yüzlü ve diğerlerinden çok daha zekiydi. bu yüzden de fazla arkadaşı yoktu sanki. Alp Hoca'dan '10' almışlığı vardı ki olacak şey değildi yani. bize kızdığında 'ben sizden 6 yaş büyüğüm !!!' diye bağırırdı mutlaka :) çok tatlı ve özel bir ablaydı o.
sonra Filiz hanım... bir ara zor bir dönemde, uyuz bir işte, uyuz insanların arasında yollarımız kesişti onunla. meslekdaşımdı aynı zamanda. 40lı yaşlarındaydı sanırım. hiç evlenmemiş, anneciğini ve babacığını kaybetmiş, yalnız biriydi. altın kalpli, görgülü, nazik, mülayim, alçakgönüllü ve bu özelliklerinden dolayı belki onu tanımayanların silik diyebileceği ama aslında acayip şen şakrak ve müthiş esprili bir kadındı. bir şekilde ben o işten ayrıldım, o kaldı. düğünüme davet ettim onu zaten o zaman çok yakından şahit olmuştu evlilik heyecanıma. gelmedi, telgraf çekti. sanırım yalnız gelemedi, bilmiyorum. anladım ben onu. sonra da görüşmedik bir daha. 5 yıl kadar geçti üstünden, aramadım ben de. ama çok aramak istedim hep, araya zaman girince erteledim. ve şimdi de kızıyorum kendime ve çok merak ediyorum filiz hanım'ı. arasam ne konuşacağımı bilemiyorum ama aramam gerektiğini hissediyorum.
Nilüfer... Nilü... benim hatam oldu. gerçekten çok iyi arkadaştık ama bir şekilde bundan hoşlanmayan bir diğer arkadaşımızın (3. kişi olayı) dolduruşuna geldik. ben geldim aslında. arayı soğuttum. yanlış yapmışım. ne desem boş şimdi ama özlüyorum onu da, o tatlı dostluğumuzu da...

...

2009-07-30T15:49:00.005+03:00

geçen hafta bissürü şey yaptım ben.

1000 km. yol teptim bi kere. teptik yani gürbüz abinizle. gör .... yolları, iç buzlu suları kıvamında bi cunda yapıp geldik. gerçi süper sosyetik ve havalı bir düğüne iştirak eyledik orda. ama epey bir domestik ruhlu olduğumuz için 01.00 sularında uykusuzluktan ölerek, disko kıvamına gelmiş düğün mahallinden hızla uzaklaşıp, haldır haldır bir klimanın çalıştığı minnacık motel odamızda kendimizi uykunun kollarına bıraktık. naaparsın işte geçmiş bizden, hemşire.
zaten ayvalık civarında oda bulabildiğimiz tek berbat motelcik sarımsaklı denen güzide yerde olduğundan mütevellit odaya girdiğimiz anda gürbüz abinizle birbirimize bakıp aynen şöyle dediydik: 'biz bu akşam burda kalalım, yarın sabah defolup gidelim'. tabi bunda mevsimin en bi sıcak cehennem gününün yaşanıyor olması mı, yoksa tekirdağ taraflarında anneanne ellerine bıraktığımız bebenin özlemi mi etkili oldu bilinmez. neyse, sözümüzü yadsımayıp pazar sabahı saat 06.47'de koyulduk yola ve neredeyse hiç molasız öğlen sularında kavuştuk bebeye. kendini devirmiş uyuyordu sarı cüce.

sonra muhtelif zamanlarda 'lord of the rings' serisini izledim yine ve yeniden. sırasıyla yüksük kardeşliği, kralın dönüşü ve iki kule şeklinde izledim kendilerini. en sona iki kule'yi bıraktım çünkü onbin pislik uruk-hainin miğfer dibi'nde saklanmış bir avuç zavallı rohanlıya saldırmasını hiç içim kaldırmıyor benim. bir de o ön saflardaki ok atan o tatlı elfler yok mu, onlara bişey olucak diye hep içi içini yiyor insanın, hop oturup hop kalkıyor. hayır, okla demir mızrak bir mi? ne insafsızca.
ha bir de filmin bir yerinde kral theoden şöyle diyor: 'babalar oğullarını gömmemeli' ve acı acı ağlıyor o koca kral. orada da çok fena oluyorum.

benim küçük kedim

2009-07-22T11:21:00.004+03:00

çok keyifsizim...
efe'yi yazlıkta bırakıp geldik buraya pazar akşamı. zira orda bücürün keyfi pek yerinde. ama ben ve gürbüz için hayat öyle boş ki şu an, anlatamam.
eve gitmek istemiyorum desem yeri. tüm akşam oflayıp puflayıp, iç çekerek takılıyoruz.
sürekli sarı cücemizden bahsediyor ve tekrar iç geçirmeye başlıyoruz. tüm bunlar benim ağlamaya yüz tutmuş suratımı göstermemeye çalışarak içeriye kaçmamla sonlanıyor...
e o zaman niye bıraktık çocuğumuzu di mi?
annem çok ısrar etti. aman çocuk süzülmüş de, bu kadın yemek yapmaktan ne anlıyormuş da, çocuk beslenememiş de...
elbette anneannenin yanında olması benim içimi her anlamda rahatlatıyor ama özlem, ona maalesef engel olunamıyor :(
header'ı değiştirebilmek bile beni neşelendiremedi.
haftasonu da aksi gibi cunda'daki düğün var. gitmezsek inanılmaz ayıp olacak...
sekiz ucu boklu değnek.

susan striker'dan...gecenin tam üçünde.

2009-07-18T01:16:00.006+03:00

şu sıralar ilgiyle okuduğum kitaplardan biri susan striker'ın çocuklarda sanat eğitimi kitabı. geçen akşam elime aldığım gibi yarısına geldim hatta. çocuklarımızı sanatla nasıl tanıştırabileceğimizi ve bunu yaparken nelere dikkat etmemiz gerektiğini anlatıyor. aslında daha çok 'neleri yapmazsak' çocuklarımızı bu konuda özgür kılabileceğimizin ipuçlarıyla dolu kitap.

en beğendiğim bölümlerden birini hemen aşağıya alıyorum...

'Çocukların da çevrelerini, çevrelerindeki nesmeleri keşfedebilmesi için 'dokunmaları' gerekir. Çocuğumuz tehlikeli bir şeye dokunduğunda ona 'hayır' diye bağırmak yerine, işinizi bırakıp onu kucağınıza alın. Sonra dokunduğu şeyin neden tehlikeli olduğunu anlatın ona. Bu, tüm çocuklarda doğuştan gelen merak duygusunun yaşam boyu sürebilmesi içindir en çok. Çocuğunuzun kendi kararlarını kendisinin almasına imkan tanıyın. Örneğin ne zaman uyuyup ne zaman yemek yiyeceğine ya da ne zaman çevreyi gözlemleyeceğine kendi karar versin. Ona, kendi düşüncelerinin de sizinkiler kadar önem taşıdığını anlatın. Kyalardan, yapraklardan, ağaç kabuklarından, kumaşlardan, araç gereçlerden (hatta kesici olanlardan bile) onu şaşırtan herşeyden siz edin. Gün boyu anne babasının sürekli birşeylere dokunmamasını söyleyen ikazlarını duyan bir çocuktan, kendini resme ya da başka bir sanatsal çalışmaya kaptırmasını bekleyemezsiniz. Çünkü bu çocuk için dokunma demek, öğrenme demektir.'

kitabın geri kalanı da bir harika. insan hemen evinin bir odasını sanat atölyesi haline getirmek, orada cücesiyle beraber boyalara dalmak çıkmak, tüm duvarları karalamak, pislenmek falan istiyor.

bizim evin o bembeyaz duvarları yavaştan karalamalarla tanışmaya başladı bile.

ve gürbüz de ben de bayılıyoruz bu duruma.

allah devamını nasip etsin, amen :)

p.s. susan striker için bir tık efenim.

p.s.2 bu sene sivrisinekler karşısında kifayetsiz kalıyoruz biz resmen. evrim falan mı geçirdi bunlar? eytere beyaw!

unutulmayanlar

2009-07-14T14:56:00.004+03:00

not düşmek adına,
eğer ilerde efe burayı okursa annesinin ne tarz bir manyak olduğunu anlaması için :)

efe, bak oğlum, annenin en bi sevdiği filmlerden, en bi sevdiği replikler:

kill bill vol.1'in son sahnesi- bride, sofia'yı doğrayıp bagaja atmıştır ve bagajı aralayıp, böyle de sayko bir tiple ama şahane huzurlu bir ses tonuyla ona şöyle der:

''senin parçalanmış vücuduna bakarak merhametimin boyutuna şahit olmasını istiyorum. bana anlattığın tüm bilgileri ona da anlatmanı istiyorum. neler bildiğimi bilmesini istiyorum. Bilmesini istediğimi bilmesini istiyorum. ve hepsinin çok yakında o-ren kadar ölü olacaklarını bilmelerini istiyorum.''

!!!

bir de unutmadan, lise yıllarında defalarca club de français'nin ucuz halı döşeli yerlerine serilip tekrar tekrar izlediğimiz, jean-marc barr'a (jacques mayol) uzun yıllar tapmamıza sebep olan bir başka filmden bir başka harika replik:

geceyarısı mayol'ü çaresizlik içinde denize salan (aslında mayol'ün intiharıdır o) ve delicesine aşık olduğu adama sonsuza dek veda eden johanna şöyle der:

'go, go and see my love...'

sen de bu iki filmi mutlaka izle olur mu çocuğum?

p.s. sen ne güzel abimizdin jean-marc barr.

...

2009-07-09T10:27:00.002+03:00

bizim sarı sıpa gayet güzel geçirmiş ilk bizden ayrı gecesini. her zamanki gibi kitap okumuşlar aada ile (annemin adı aydan, cüce de böyle diyor anneannesine) ve güzelce uyumuş. 2 kere uyanıp anne demiş ama geri dalmış tekrar. gündüzler zaten çok dolu geçiyor orada, adımızı anmıyor bile. en hoşuna giden aktivite merdiven çıkmak bu aralar. arkasında durup çıkmasına izin veriyoruz, pek mutlu oluyor :) e onun için adrenalin tabi bi nevi :p
neyse, bizim gecemizse pek bir durgun geçti. hava öyle sıcaktı ki; enerji sıfır mertebesinde serildik koltuklara, açtık klimayı ve iyi bok yedik tabi. zira öyle de uyumuşuz ve sabah her tarafımız tutulmuştu. böyle aptalca şeyler yapınca pek kızıyorum kendime.
bugün resmen hasta gibi dolaşıyorum :(
ha bir de bugün evlilik yıldönümümüz.
'sevgilü' (bugün öyle diyeyim kendisine bari, blogger aleminde moda olduğu üzere!) sürpriz yapıcam sana dedi. yemeğe gidicez büyük ihtimalle de neresi olduğunu bilemiyorum tabi. heyecanla bekliyorum.

özet

2009-07-08T14:54:00.003+03:00

bugün

*aylardır niyetlendiğim ama bir türlü paraya kıyıp alamadığım manyetik eliptik bisikleti aldım sonunda.

peki niye bugün aldım? işte burada fiyatını %50 indirmişler de ondan.

bu ürünün ana bayisi olan interspor'u da aradım hani nasıl bir alettir babında. adam gözünüz kapalı alın deyince çocuklar gibi sevinerek 'sepete ekle'ye basıverdim ben de. umarım hakkımızda hayırlısı olur. hem bendeniz hemi de bisiklet için tabi :)

**efe'yi bakıcısıyla beraber yazlığa yolladık. babası otogar'dan otobüse bindirdi onları yarım saat önce. bir buçuk saatlik bir yol gidecekler beraber.

içime bir taş oturdu aslında. eve gidince ne yapacağımı bilmiyorum şu an. ilk defa ayrı kalıyoruz biz. bu gece nasıl uyuyacak? bizi arayacak mı? ya ağlarsa? ya çok ağlarsa? böyle sorular dönüyor beynimde. onun için yazlığın harika olacağını biliyorum, orada çok mutlu olduğunu da biliyorum. yine de zor. keşke biz de orada olsak, keşke ben de evden çalışıyor olsam. keşke.

geçen pazar akşamı babasının kucağında uyurken böyleydi işte küçük sarı pinçe. şimdiden özledim.

1,5 yaşında

2009-07-03T14:49:00.003+03:00

mütemadiyen muzırlık peşinde koşan, en sevdiği şey etrafı karıştırmak olan, sürekli bizi gıdıklamak isteyip peşimizde gıdı gıdı diye dolanan, birşeyi yapmayı beceremeyince kızan ama çabuk unutan, yediği herşeyi bizimle paylaşmak isteyip ağzımıza doğru uzatan, kafama sandaletle vurup sonra yanağımdan öpen (bugün oldu bu), babasını hala yatakta istemeyen ve uyku vakti gelince bir an önce yatağı terketsin diye en şirin haliyle ona hızlı hızlı el sallayan, minik beyaz elleriyle gelip gelip yüzümüzü okşayan, sabahları anne! nidasıyla üstüme atlayıp sarılan, sarı saçlı gülen gözlü huysuz cücemiz

bugün

tam

1,5 yaşında :)

dengeler

2009-07-01T10:27:00.003+03:00

bebeler bu yaşta pek şeker oluyorlarmış. yani 1,5 civarı. dagıl dugul yarım yamalak konuşmalara bayılıyoruz ailecek.
en çok da ona sorulan herşeye ciddi ciddi cevap vermesine gülüyoruz. her şey hakkında cevabı var kendisinin. onay veriyor mütemadiyen kafasını sallayarak. istemediği şeylere de anında bir ı-ıh çekiyor tabi.
annem koluna saat çizmiş onun geçenlerde. şimdi saati sorunca direkt tombalacık beyaz bileğine bakıp üç diyor. onu da z. teyzesi öğretmiş.
yazlıkta çok ama çok mutlu oluyor. fakat karışanımız görüşenimiz fazla orada da. annem, babam ve anneannem, üçü de mütemdiyen birşey söylüyorlar ya bana ya efe'ye. aman düşer, ay üstünü ıslattı, vay havuzun suyu soğuk... sıkılıyorum.
bence çocukları rahat ve kendi haline bırakmak gerek. odağını bozmayıp ona fırsat tanımak çok ama çok önemli. başka türlü kendine güveninin eksik olacağını düşünüyorum. yani bağımlılık ve müdahale arttıkça, o çocuktan bazı şeyleri çalıyoruz aslında. en ama en önemlisi çocuğun kendine güvenmesi bence. bunu asla sarsmamak lazım...
neyse, ben de bu üçlünün yanında bir cool kalıyorum ki sormayın. bırak yapsın, tırmansın noolcak, bişey olmaz... böyle deyince de kızıyorlar bazen :) en güzeli duymamak sanırım. ya da hı hı deyip geçmek.
annelik zor zanaat.
zanaat değil aslında, sanat resmen.

muhattap

2009-06-29T21:56:00.002+03:00

bugün döndük şehire. güzel bir haftasonu geçirdik anne-baba-oğul. çok sarıldık, çok öpüştük, bol bol koklaştık. tatil modunda hasret giderdik. kumsalda yürüyüşe çıkıp midye topladık, ufaktan yüzmeye çalıştık, hatta ayaklarımızı çırpmayı öğrendik.

özellikle baba-oğul pek keyifliydiler tüm haftasonu. gece uykudan önce kitap okuma seansını benden kaptı hatta baba. cumartesi akşamı baktım uzun uzun pisi kedi okunuyor yatak odasında. şöyle bir kulak kabarttım ne okuyor bu kadar diye zira bu pisi kedilerde toplam 10 kelime falan oluyor.

neyse, kulağıma çalınan sözler şunlardı:

-pisi kedi gelmiş ve efe'ye hadi beraber oynayalım demiş. efe de ona ben seninle muhattap olmuyorum demiiiiş....

-!!!!??????

yıkıldım orda gülmekten, hemen gidip ısırdım onları.

böyle de manyak bi aileyiz.

başlık for sugibi no.1

2009-06-25T17:00:00.002+03:00

forgesta vesnos sefrada
de albiam presidente
ce al pueblokin kunsturya
um çile genti ferenteeeeeeeeee

şeklinde yıllardır içimden söylediğim inti illimani şarkısının sözlerini an itibariyle öğrenmiş bulunuyorum.

şöyleymiş;

Porque esta vez no se tratade
cambiar un presidente,
será el pueblo quien construya
un Chile bien diferente.

:))

hey gidi çocukluk, hey.

2009-06-24T16:03:00.003+03:00

şşşttt! bağa bah :)

şimdi bizim bi arkadaşın temmuz'un 25'inde cunda'da düğünü var. mutlaka gitmek istiyorum ben.
ama kuru kuru ayvalık yapıp gelmek olmaz o kadar yol tepmişken.
kafamı toplayamıyorum ki bi plan yapayım oralarda pazar ve pazartesiyi de kapsayan.
hemi de valla sadece kocayla yapılacak o plan.
kaz dağları mı? çeşme mi?
nereye gitsek ki ne?

2009-06-16T15:04:00.002+03:00

yazlıktaydık haftasonu. güzel geçti valla. pzts. de çalışmıyorum ya, iyice güzeldi.
hava netameli olmasına rağmen havuza neyin girdik, eski dostlardan bazılarıyla eskisi gibi içtik, güzelleştik. aman ne iyi geldi votka-portakal bana. gürbüz bile içince pek süper buldu beni. tabi sorumluluk duygusu yerlerde sürünüyor ve mütemadiyen kikirdiyorum, daha ne istesin adam. yoksa normalde ciddi biriyim bayağı. uyuz ve kılım.
neyse, biz böyle eğlendik yazlıkta işte. efe de kumda oynadı. havuz çok soğuk geldi paşanın poposuna, girmek istemedi.
anneannem de oradaydı. çok seviyor efe'yi. bizimki de kim öğrettiyse habire gidip elini öpüyor onun. canciğer kuzu sarması durumları. unutmadan, anneannemin efe'ye yakıştırdığı enteresan lakaplar: çepel, yanıç, kırço.
çepel küçük çalı çırpı, yanıç küçük bir hayvan türü, kırço da sarışın demek kendi dilinde onun. çok komiğime gidiyor bu laflar, habire söyleyip gülüyoruz. bizim kırço da lafların hakkını veriyor tabi.

2009-06-10T10:08:00.002+03:00

nedense bugünü cuma sanıyorum ben. dün de öyle sanmıştım. zihnim, tatil arzumu kullanarak bana oyunlar oynuyor. çok ama çok fazla tatile çıkasım, denize giresim, vücudumu güneşe seresim var.
ve gürbüz'ün yoğun iş sezonu sebebiyle ağustosun son haftası tatile çıkıyoruz biz :( nasıl dayanıcam bilemiyorum.
neyse ki yazlık kurtarıcı. bu sene marmara denizinin artık balçık kıvamına gelmesinden dolayı bir adet havuzumuz da oldu. 74 hanelik siteye nasıl yetecek bilmiyorum ama benim için hava hoş. nasılsa erken uyanıyorum sabahın köründe girerim olmadı, napiim. (görmemişin havuzu mevzuu)
efoş da yazlıkta anneanneleriyle kalacak arada. dadıya da alıştı bayağı, sorun olacağını sanmıyorum. biz de cumadan gidip pazartesi akşamüstü dönecek şekilde ayarlıyoruz kendimizi. efesiz ev çok boş gelecek ama, onun orada çok eğleneceğini ve her açıdan gelişeceğini biliyorum elbet. ön ve arka bahçedeki anlamsız bitkileri söktürüp ful çim yaptırdık ayacıkları çim yüzü görsün diye cücenin. sonra deniz, havuz, bisiklet, kediler, çiçekler, anneannenin lezzetli yemekleri, ful ilgi, şımartacak bir ev dolusu insan... ben de efe olmak istedim şimdi :P

jackie ohh !

2009-06-08T14:04:00.003+03:00

tanrım, bundan bi tane istiyorum.

bana pek gözlük yakışmaz ama bu olucak gibi bir his var içimde.

gerçi şans yoktur bende. ben alıcam ya, köküne kıran gelir şimdi bunların ya da bi takarım hiç yakışmaz, berbat durur falan.

2009-06-01T12:58:00.003+03:00

maaşı aldık ya bugün, gidip tıkamam lazım hemen bi yerlere. bir kısmını mecburiyetten bakıcıya, diğer bir kısmını da kredi kartına tıkadıktan sonra, öyle bozdur bozdur harca bir durum kalmıyor gerçi :))
ama kesinlikle biraz küselleşmem lasım artık. yaz geldi yahu. mesela işe bıyıklarımı aldırarak başlayabilirim. (evet ne var? hayatın gerçeği bunlar. biz bıyıklı bir milletiz.)
sonra bi de kaşlarımı düzelttirmem lazım ki, o konu çok karışık. kaşlarımın içine zıçtı birileri ve şimdi küstüler hayvancıklar. çıkmıyolar çıkmaları gereken yerlerden. itsbiyutinoktakom sitesindeki çıtırlara göre akmerkez mos'taki bulut bey'e gitmeliymişiz kaşlarımızı aldırmak için. gideyim diyorum.
ha bi de balyaj meselesi var. yıllardır iyi-kötü bir sürü kuaför denedim. birinde de karar kılamadım ablacım. birinin saç kesimi iyi, diğerininse manikürcüsü. balyajı ise çok iyi yapan bir yere henüz rastlamadım. ben tam altın rengi isterken, sarıdan yeşile çalan bir renk yapmıyolar mı, çok sinir oluyorum. sonra işin yoksa sekiz kere daha git düzelttirmek için. bence herkes kuaför olmamalı. o da bir sezgi ve akıl işi.

2009-05-27T14:52:00.002+03:00

bir günde 2 post! yazasım gelmişken yazayım dedim.

mütemadiyen çocuğunu anlatan annelerden sıkılıyorum. onlardan önce başka hayatları olmadığını bile büşünüyorum bazen. ablacım çocuğunu anlat tabi de, başka şeyler de anlat di mi. zira senin çocuğunun bazı şeyleri bizi ilgilendirmiyor olabilir. mesela kaç dişi olduğu :)
(bu arada sözüm meclisten dışarı, blog yazarları kendi bloglarında ne isterlerse yazarlar elbet. okumayı veya okumamayı tercih edebiliriz biz ancak.)
böyle bir girizgahtan sonra, şimdi iğrenç biri olup o sıkıldığım muhabbetlerden yapıcam ben. benim gibi sıkılanlar derhal burayı terketsinler :)
efe'yi anlatıcam azcık. çünkü ilerde hatırlamak istediğim şeyler var. kendim için yazıyorum yani.

tip itibariyle, sarı bir piliç oldu efe. sapsarı saçlar, beyaz ten. babası aynı. surat da babası zaten.
bugünlerde 17 aylık neredeyse.
her sorumuza hı-hı ya da ı-ıh yapmak suretiyle menfi-müspet cevap veriyor! bunun bir videosunu çekip koymalıyım buraya.

efe resim yapalım mı?
hı-hı!
efe ışığı söndürüp uyuyalım mı artık?
ı-ıh!

boya kalemleriyle arası süper. onlara 'ali' diyor. annem ikea tahtasına yazarken hadi ali yazalım demek gafletinde bulunmuş ve şu an kalemlerin adı ali :) 5-6 tane ali ile dolaşıyor evin içinde. duvarları da ufaktan çiziktirmiş. her gördüğümde neşe doluyor içim.

anneannesine tek kelimeyle tapıyor. sanırım onu annesi, beni de ablası falan sanıyor zaman zaman. olsun.

artık herşeyi yiyor. pütürlü yiyemiyor diye boşuna üzülmüşüm. herşeyin bir zamanı varmış işte. meyve, kuru kayısı, köfte gibi şeyleri ufak ufak doğrayıp önüne koyduğumuzda çatalla rahatlıkla yiyebiliyor. hatta kendi kendine bu şekilde daha bir eğlenerek ve güzel yiyor bence. kaşıkla yemesini henüz beceremiyor.
süte ya da çaya bisküvi banıp yemek favori aktivitelerinden bir de. 'ba' dediği zaman anlıyoruz ki böyle yiyecek. eyvallah. (ne biçim bi anne, çay?bisküvi? şaka yapıyor olmalı!)

oyuncaklara hala fazla bir ilgisi yok. zaten almıyoruz da artık. ona tek aldığım şey kitap. bebek koala küçük orkestra, tüm zamanların en sevdiği kitabı. hoş, benim de öyle :) yatmadan önce mutlaka kitap okuyoruz beraber. bunu seviyorum ve sanırım o da seviyor. kitabı elime alınca gelip koluma yatıyor kuzu kuzu :)oyun babında en sevdiği şey elektrik süpürgesini çalıştırma. tırrrr yaptı mı anlıyoruz ki süpürge çalışacak. tüm prizler kapalı ama fişleri prize takmak için yanıp tutuşuyor. süpürgeden gayrı, evdeki tüm elektrikli aletlere özel bir sevgisi var da diyebilirim. saç kurutma makinesi, mixer ve her türlü akla gelebilecek tırrrrrr sesi çıkaran alete bayılıyor.

sabahları beni anne! diye hafifçe bağırarak uyandırıyor. sonra da özür mahiyetinde cici diyerek yanağımı seviyor kerata.

2009-05-27T14:32:00.004+03:00

bugün 'baba'nın doğumgünü. efe doğduğundan beri, klasik türk insanı davranış modeline gayet uygun bir şekilde birbirimize 'annesi' ve 'babası' olarak hitap ettiğimizden, ben artık kendisine kısaca baba diyorum. gürbüz baba :)
36 oldu baba, hiç de göstermiyor yaşını. azcık göbekli falan ama oldukça karizmatik ve de yakışıklıdır kendisi. (aklı olan kadın böyle yazmaz kocası için tabi)

neyse,
minik ailesi olarak çok çok seviyoruz onu, nice yıllara hep beraber sağlık ve mutlulukla babacığımız :)

(doğumgünü hediyesi istememekte ısrar etti. halbuki alacaktım güzel bişey. e ben de naapiim, bu nadide klibi bu akşamki ufak partide hediye edicem ona, öyle karar verdim :P)

2009-05-22T16:55:00.003+03:00

http://egesebzeleri.com/istanbuldan_kacis_ve_ciftligin_kurulus_oykusu.html

bu linkteki hikaye çok etkiledi beni.

inanılmaz etkilendim ama...

özellikle şu kısmı iç sesimin tercümanı oldu resmen:

' 1997... Istanbul hic olmadigi kadar kalabalik, hic olmadigi kadar gurultulu, hic olmadigi kadar bogucu...
Egzoz dumani bacalardan puskuren kuruma karismis, insanlar on kilometrelik yollari uc bucuk saatte gitmeye baslamis, cocuklar agac gormek icin Yildiz Parki’na, ordek gormek icin Darica’ya gidiyor...
Bir seyler yanlis gidiyordu ve bunu o yillarda anlamis olmak en buyuk sansimdi. '

müthiş bir seçim ve sonuç harika bir yaşam. imrenmemek elde değil.

şimdi bana/bize gelelim. orda bir köy var uzakta aslında. ve hatta o köy bizim köyümüz bayağı. gitmesek de kalmasak da o köy bizim köyümüz kesinlikle zira 5 yıl öncesine kadar nüfus cüzdanımın köy hanesinde ismi geçiyordu kendisinin.,

babam köy çocuğu. toprak adamı. eczacı olmuş ama çiftçi aslında o. bizse toprak adamın şehirli kızları olduk. denizi toprağa tercih ettik yazları. tezek kokusunu sevemedik hiç. ıslak çimin üzerine oturmaya bayılmadık. uyuz şehirli kızlar olduk biz.

taaaa ki, efe gelinceye kadar bana. o gelince birçok şeye bakışım değiştiği gibi, bu konuya da farklı bakmaya başladım. ağaç lazım, yeşil lazım, hava lazımdı çocuğa.

ama efe şu anda ağaç görmek için yıldız parkı'na gitmeye mahkum. sevebildiği tek hayvanlar beton bahçedeki yazık kedicikler. yiyebildiği harbiden 'organik' tek domates ise ancak çorlu'ya gidersek pazardan satın alabildiğimiz domatesler. sütü neyse aysun the sütçü'den alıyoruz da sağlıklı süt ve yoğurdumuz olabiliyor...

bunun gibi şeyler işte. çok düşünüyorum bu aralar. köye adam gibi bir ev yapsak, yazları oraya göçsek, efe de çıplak ayak kuzusunun peşinden koşsa. babamla cevizin altında tavla oynasa gürbüz. annem mis kokulu reçeller pişirse, tazecik sütle yesek... çok güzel hayaller bunlar hakkaten. yazarken bile içim ısındı :)

ev demişken, hemen abartalım hayali. şöyle bişey olsa mesela. neden olmasın?

çelik, ahşap, cam... of of of! güzel hayaller diliyorum o halde bu haftasonu herkese...

2009-05-15T09:50:00.003+03:00

aylardan beri bu sabah ilk defa kendimi aynada beğendim. fazla da beğenmedim de, biraz iyi buldum işte.
bunda vermiş olduğum 2-3 kilonun ve yeni kesilmiş saçların da etkisi yok değil tabi. zayıfken ne iyi hissettiğimi hatırladım bu sabah.
bakıcımızla yollarımızı ayırıyoruz bugün. iş dönüşü eline maaşını verip güle güle diyecek olmak çok zoruma gitse de böyle olması gerekiyor. adamakıllı üzülüyor olmam da süzme salak olduğumun belirtisi tabi ama elden ne gelir...
efe'nin yanında sigara içmiş, zamansız uyutup annem geliyor diye uyandırmış... mış mış... başkasından duydum, kendim görmedim ama midem bulandı bi kere. canım sıkkın. hayatımda ilk defa birini işten çıkaracak olmanın dayanılmaz ağırlığı var kaç gündür.
ama ellerim armut toplamadı tabi. acilen iş yerimle konuştum ve durumu belirttim. patroniçem sağolsun, rahatlattı beni ve güzel bir imkan sundu. haftaiçi bir günümü boşaltıyorum efe için. nasıl memnun oldum anlatamam. minnet duydum. biraz hava değişimi için gymboree'ye götürmeyi planlıyorum onu. konuştum, indirimliymiş de bu aralar, iyi oldu. hayal kuruyorum bu boş günümde yapacaklarımızla ilgili.
bakıcı da buldum bu arada. bir danışmanlık şirketinde 8 kişiyle görüştüm. birini seçtim, 47 yaşında, türkmen. hemşire, 4 çocuk annesi. ikiz, üçüz ve birkaç hasta bakmış. hastaların referanslarıyla konuştum, çok memnunduk dediler. eve çağırdım bir sonraki gün. efe'yle anlaştılar gibi. yatılı olacak. umarım efe ile anlaşırlar, umarım çocuğum bu değişimden bir zarar görmez...
çok karışığım.

2009-05-06T08:46:00.002+03:00

mardin'deki acı olay dağıttı beni. aklımdan bir saniye çıkmıyor görüntüler. kadınların feryatları, ağıtları... çocuklara soruyorlar senin ailenden ölen var mı diye, cevap genelde aynı: 'annem, babam, kızkardeşim...' bu insanlardan ne hayır gelir bundan sonra, nasıl bir yaşam bekliyor onları, nasıl acılar?
yapanların insan olmadığına inanıyorum. asıl korkunç olan da bir sürü kişi olmaları, bu işi planlamış olmaları. idam cezasının kaldırılmamış olmasını dilerdim, çünkü böyle bir vahşete ne ceza verseler olmaz, yetmez.
çok yazık... geride kalan çocuklara çok ama çok üzüldüm. ne olacak onlara? insan onların yanlarında olup acılarını paylaşmak, teselli vermek istiyor ama ne çare...

böyle olaylara şahit oldukça hayat da anlamsızlaşıyor bazen.

kadir aabi

2009-05-04T12:33:00.003+03:00

dudakların çikolataya bulanmış olması bile çizememiş karizmayı yani, o derece :P

bonjur

2009-04-28T16:24:00.004+03:00

bonjur.
ne güzel geldi şimdi bana böyle bonjur yazmak.
'bonjur kamran' demesi gibi çalıkuşu'nun. pek severim.

neyse. bonjur yeniden.
gerçi bon apre midi daha çok. gün bitmek üzere yahu.

(evet, saçmalamak istiyorum :))

hem iyiyim, hemi de kötü. efoşum hasta bir iki gündür. bugün sabah dr. daydık, viral boğaz enfeksiyonu. peditus, antibiyotiğe gerek yok vs. huysuz tabi kendisi kaç gündür. azılar da atakta yine. bi çıkamadılar gitti.

1 mayıs'ta tatilmişiz. meydanlara çıkmak da serbest mi artık acaba? hani edebimizle gidip kutlasak? salak mıyım, nasıl olacaksa bu halinde memleketin? annem telefonda konuşmamamız için ültimatom verdi daha yeni. gerçi ben gurur duyarım ama neyse, gerek yok şimdi...

erken çıkıyorum bugün, gidip bi bakayım sarı kafama nasıl oldu...

sevgi+saygı :)

p.s. mütemadiyen eğitici-öğretici yazılar yazan anne bloglarından çok sıkıldığım için bundan sonra böyle yazmaya karar verdim. sevenler okur herhal :))